Mediateca do Aula de Música de Cámara

L. van BEETHOVEN: Cuarteto Opus 18 nº 1 (Vídeo)

2007-12-02T12:17:00.000+01:00

» Ler un estudo da obra
» Escuchar diferentes interpretaciones da obra

alban berg quartet

I. Allegro con brio

II. Adagio affettuoso ed appassionato

III. Scherzo. Allegro molto

IV. Allegro

» Ler un estudo da obra
» Escuchar diferentes interpretaciones da obra

Blogalaxia Tags:
Beethoven • Música de Cámara • Vídeo • Cuarteto

Technorati Tags:
Beethoven • Música de Cámara • Vídeo • Cuarteto

Concerto Forum Metropolitano - 12/11/2007 - Galería imaxes

2007-11-27T10:14:00.000+01:00

Imaxes obtidas no transcurso do concerto que o pasado 12 de novembro as profesoras Ana Herráiz Alijas (clarinete) e Carmen Ruiz Gámez (piano) celebraron no Forum Metropolitano da Coruña.

Descargar o programa en formato pdf

Ver as notas ao programa

Podedes ver a presentación a maior resolución pulsando sobre o seguinte enlace

Unha selección das imaxes está accesible no álbum de Concertos e audicións

Todas as imaxes individualmente no seguinte enlace

Blogalaxia Tags:
Imágenes • Música de Cámara • Fotos • Conciertos

Technorati Tags:
Imágenes • Música de Cámara • Fotos • Conciertos

F. SCHUBERT: Trío n° 2, en mi bemol maior, op. 100, D. 929 (Audio)

2007-11-13T16:26:00.000+01:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» F. SCHUBERT: Trío n° 2, en mi bemol maior, op. 100, D. 929

« Ler o estudio da obra

Trío Beaux Arts

I. Allegro (12:47)
II. Andante con moto (9:44)
III. Scherzo. Allegro moderato (6:46)
IV. Allegro moderato (14:27)

Isaac Stern, violín
Leonard Rose, violoncello
Eugene Istomin, piano

I. Allegro (15:51)
II. Andante con moto (9:41)
III. Scherzo: Allegro moderato (6:29)
IV. Allegro moderato (13:08)

« Ler o estudio da obra

Blogalaxia Tags:
Schubert • Música de Cámara • Audio • Trío

Technorati Tags:
Schubert • Música de Cámara • Audio • Trío

F. SCHUBERT: Trío n° 2, en mi bemol maior, op. 100, D. 929

2007-11-10T19:20:00.000+01:00

» Leer la entrada en castellano

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» F. SCHUBERT: Trío n° 2, en mi bemol maior, op. 100, D. 929

» Escoitar diferentes interpretacións da obra

Verosímilmente datable en «Novembro 1827» (segundo reza o manuscrito orixinal conservado, en Viena, pola familia Wittgenstein), este Trío nº 2 tivo unha primeira execución pública o 26 de decembro seguinte, na sala do Musikverein, polos mesmos intérpretes que os do Trío nº 1 (Bocklet, Schuppanzigh, Linke); a obra «gustou moito a todo o mundo» (segundo Schubert). Unha segunda interpretación tería lugar no mesmo salón o 26 de marzo de 1828, nun concerto organizado polo propio compositor. Excepcionalmente, a partitura foi editada pronto, en Leipzig, por Probst, quen pagou ao músico un pouco máis de trinta floríns, a penas a cuarta parte do valor comercial esperado! Schubert morreu antes de recibir as probas para a súa corrección. Con respecto ao op. 99, este op. 100 móstrase aínda máis elaborado: a intención de asegurar a unidade dos seus catro movementos, de amplas proporciones, faise evidente por referencias temáticas extremadamente precisas.

1. Allegro (en 3/4): está en forma sonata con tres temas principais. O primeiro, sobre un ritmo resolto (ben marcato) enunciado ao unísono polos tres instrumentos, reviste un acento beethoveniano, «ardente» para Schumann, pese á súa liña descendente sobre unha oitava. Tema salientable por a súa puxanza lírica e por todas as posibilidades de desenvolvemento que contén: de feito, ofrécese pronto unha primeira variación entrecortada por silencios, e despois un breve motivo no violoncello, concentrado, cuxa importancia revelarase ao longo do movemento. O segundo tema, en si menor, un pouco dubitativo, de esencia máis propiamente schubertiana, emerxe desde acordes cinguidos e repetidos, como angustiados; o piano, voluble, borrará un pouco esta impresión. Un terceiro tema encherá o final da exposición, precedido por algúns compases de extraordinario alento melódico e el mesmo alimentado por un lirismo que lembra ao da Sinfonía Inacabada. Tamén sobre el vai a construírse o desenvolvemento, situado nun clima de modulacións permanentes (unha ducia de tonalidades son abordadas), de oposicións dinámicas (alternancia constante de fortissimo e pianissimo), antes dunha reexposición que volve ao ben marcato do comezo, como unha especie de repouso, de etapa de estabilidade. A conclusión, curiosamente, dará o protagonismo ao segundo tema, «transición hábil, por seu camiñar vacilante para o ritmo de marcha que reserva o segundo movemento» (B. Massin).

2. Andante con moto (en do menor, en 2/4): unha melancolía punzante despréndese do movemento lento, sobre un ritmo pesado de marcha próximo ao do primeiro Lied da Viaxe de inverno. De feito, é unha canción sueca a que inspiraría o tema, «Ve como o sol se pon...», melodía composta por Isaac Berg e en absoluto canción popular como afirmouse durante tanto tempo. Os dous compases de obertura, sobre a escansión monótona do piano, suxiren xa algo fúnebre antes de que entre o tema, grave, despregándose lentamente no violonchelo. Tómao o piano, mentres o violín dobra ao violoncello no acompañamento. A este episodio en modo menor, tinguido de fatalismo, segue outro en mi bemol maior no cal o violín lanza un novo motivo, derivado do tema inicial, que é retomado polos outros tres instrumentos nunha exaltación sempre crecente. Volta á escansión fúnebre inicial cun ensombrecimento progresivo do clima, nunha especie de grandiosa balada romántica (modulacións a do sostido menor, si menor, fa sostido menor) que precede ao retorno do motivo en modo maior, esta vez en do. O permanente contraste entre piano e forte, entre menor e maior, acentúase aínda na coda, onde de novo faise máis lento o movemento (Un pouco più lento) e o tema parece quedar en suspenso, tráxico.

3. Scherzo: Allegro moderato (en mi bemol maior, en 3/4): a escritura canónica a dúas voces do comezo (entre as cordas e o piano en oitavas) lanza un tema brillante, pletórico, que se fará máis lento, modulante, no comezo da segunda parte do Scherzo. O trío, en la bemol maior, presenta un tema de gran robustez que, non obstante, virá a contradicir a aparición, no cello só, dun motivo dunha tenrura completamente imaxinada, especie de prolongación do tema confiado aos dous instrumentos de corda na primeira parte; piano e violín procuraranlle a incerta rítmica que anuncia o Finale.

4. Allegro moderato (en 6/8): o Finale, de proporciones inhabituais, aproxímase a unha forma sonata libre asimilable, polas súas insistentes recorrencias temáticas, a unha forma rondo. Distínguense dous episodios que fornecen os dous temas (o inicial, en 6/8 e no mi bemol maior, e un L'istesso tempo en 2/2 e en do menor). O piano só enuncia o primeiro tema nunha atmosfera dunha alegría cándida, sociable, «mozartiana». Pero algúns ensombrecimentos (ecos do Scberzo, certos silencios) fan presaxiar outro ambiente. Exposto sucesivamente, con lixeireza, polo violín, o violoncello, despois polo piano, o segundo tema (L'istesso tempo) coñecerá unha nova presentación en canon, antes de que o desenvolvemento faga aparecer as tonalidades dramáticas de si menor e re menor; despois, a reprise do tema inicial, que se derrea aos poucos ata reducirse a unha soa nota sinistramente repetida (pedal sobre o si). Volve agora, como un calafrío mortal, o tema do Andante en si menor, antes dunha reaparición en re menor do segundo tema deste Finale. A reexposición reproduce un esquema idéntico: de novo o primeiro tema, aínda que tan arrebatador, tan «estudiantesco», diriamos, non chegará a impoñerse plenamente, pois o tema do Andante virá a substituílo como conclusión, substitución case tráxica, no mi bemol menor, non impóndose a tonalidade maior ata os últimos compases, nunha especie de reconquista da alegría proposta ao comezo do movemento... «Aquí, nesta última mutación da dor en amor, a victoria do amor é irreversible. É o triunfo da tenrura heroica!» (B. Massin).

F.-R. Tranchefort
Guía de la música de cámara
pp. 1211-1213
Dirigida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Diccionarios
Madrid 1995

» Escoitar diferentes interpretacións da obra

Blogalaxia Tags:
Schumann • Música de Cámara • Estudio • Trío

Technorati Tags:
Schubert • Música de Cámara • Estudio • Trío

R. SCHUMANN: Phantasiestücke, op. 73 (vídeo)

2007-10-24T13:45:00.000+02:00

» Ler un estudo da obra
» Escuchar diferentes interpretaciones da obra

Mischa Maisky, violoncello
Marta Argerich, piano

I. Zart und mit Ausdruck

II. Lebhaft, leich

III. Rasch, mit Feuer

» Ler un estudo da obra
» Escuchar diferentes interpretaciones da obra

Blogalaxia Tags:
Schumann • Música de Cámara • Vídeo • Phantasiestücke

Technorati Tags:
Schumann • Música de Cámara • Vídeo • Phantasiestücke

Nova presentación das imaxes do Aula

2007-10-14T21:33:00.000+02:00

Desde agora está dispoñible unha nova visualización das imaxes do aula. Ordenadas en tres apartados, (Concertos e audicións, Cadros e Compositores) tedes un resumo de todas aquelas imaxes xa publicadas e que seguen recompiladas no seu lugar inicial, pero visibles dunha forma máis sinxela, dinámica e intuitiva.

Direccións:

Concertos e audicións - http://galerias.musicadecamara.com.es/

Cuadros - http://cuadros.musicadecamara.com.es/

Compositores - http://compositores.musicadecamara.com.es/

Todas as imaxes - http://musicadecamara.dotphoto.com

Blogalaxia Tags:
Imágenes • Fotos • Cuadros • Compositores

Technorati Tags:
Imágenes • Fotos • Cuadros • Compositores

D. Milhaud: La cheminée du roi René, Op. 205

2007-10-06T14:07:00.000+02:00

» Leer la entrada en castellano

Este artículo fue publicado previamente en la página de Audiocámara del Aula de Música de Cámara del Conservatorio Superior de Música de A Coruña.
» D. MILHAUD: "La cheminée du roi René, Op. 205 para quinteto de sopros"

» Escoitar diferentes interpretacións da obra

Nacido nunha familia xudía de Aix-en-Provence, Darius Milhaud fórmase no Conservatorio de París, comezando como violinista antes de virarse cara á composición. Traballou estreitamente co diplomático-poeta Paul Claudel, acompañándoo a Brasil como secretario cando este foi nomeado Ministro da Delegación francesa en Rio de Janeiro. Volvendo a París en 1918, foi un do grupo dos Seis, aos que lles unían vínculos amigables máis que un enfoque doutrinal da composición. Milhaud pasou os anos da guerra en América, onde ensinou, combinando, unha vez terminada a guerra, o seu traballo persoal co que facía cas súas ensinanzas no Conservatorio de París, a pesar de que a súa saúde fraqueaba. Pasou os seus últimos anos en Xenebra, onde morreu en 1974. Foi un compositor asombrosamente prolífico, cunha longa lista de obras para a escena e para o cine, sinfonías, concertos, música de cámara, melodías e obras corais. A súa última obra, un Quinteto para ventos, se numera opus 443. A súa suite para quinteto de ventos, La cheminée du roi René, procede da súa colaboración con Roger Désormières e Honegger sobre a música dunha película, Cavalcade d'amour, que trataba sobre tres episodios amorosos que transcorrían en distintos períodos da historia, a Idade Media, 1830 e 1930. Milhaud escolleu o primeiro, con escenas que evocaban os asuntos amorosos "do bo rei René", conde de Provence e rei para todos os efectos de Nápoles no século XV, quen introduciu a uva moscatel nesta rexión. Gustáballe pasear ao sol e por iso hoxe un dos bulevares de Aix leva o seu nome.

Na súa suite, Milhaud reflicte o estilo da Pulcinella neoclásica de Stravinski; comeza con Cortège. A frauta, acompañada polo clarinete, inicia a súa harmoniosa Aubade, logo é o momento de Jongleurs coa súa melodía confiada ao óboe. A Muousinglade é o nome do barrio onde vivía a familia de Milhaud e Joutes sur l'arc recorda as loitas que se disputaban sobre o río preto de Aix. Chasse à Valabre ilustra a partida de caza do rei cerca do castelo de Valabre, onde a frauta deixa aquí lugar ao flautín. A suite acábase á caída da noite coa suave nostalxia do Madrigal-Nocturne, unha conclusión ensoñada que Jean Roy cualificou como “un dos momentos máis exquisitos da música de cámara de Darius Milhaud”.

Anderson, Keit. Libreto del disco NAXOS 8.557356, "French Music for wind quintet"

Quinteto Cuesta

I. Cortège (2:10)

II. Aubade (1:44)

III. Jongleurs (1:23)

IV. La Mousinglade (2:24)

V. Joutes sur l'Arc (0:59)

VI. Chasse à Valabre (1:23)

VII. Madrigal - Nocturne (2:59)

Pro Arte Wind Quintet

I. Cortège (2:01)

II. Aubade (1:39)

III. Jongleurs (1:13)

IV. La Mousinglade (2:23)

V. Joutes sur l'Arc (0:56)

VI. Chasse à Valabre (1:34)

VII. Madrigal - Nocturne (2:23)

« Ler o estudio da obra

Blogalaxia Tags:
Milhaud • Música de Cámara • Audio • Estudio • Quinteto

Technorati Tags:
Milhaud • Música de Cámara • Audio • Estudio • Quinteto

J. Brahms: Trío para clarinete, violoncello e piano, en la menor, op. 114 (Audio)

2007-09-29T11:10:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» J. BRAHMS: Trío para clarinete, violoncello e piano, en la menor, op. 114

« Ler o estudio da obra

Karl Leister , clarinete
Wolfgang Boettcher, violoncello
Ferenc Bognár, piano

I. Allegro (7:49)

II. Adagio (7:51)

III. Andantino grazioso (4:54)

IV. Allegro (4:49)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Alessandro Carbonare, clarinete
Marco Decimo, violoncello
Andrea Dindo, piano

I. Allegro (7:38)

II. Adagio (8:21)

III. Andantino grazioso (4:22)

IV. Allegro (4:35)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

« Ler o estudio da obra

Blogalaxia Tags: Brahms • Música de Cámara • Audio • Clarinete • Trío

Technorati Tags:
Brahms • Música de Cámara • Audio • Clarinete • Trío

J. Brahms: Trío para clarinete, violoncello e piano, en la menor, op. 114 (Estudo)

2007-09-29T10:37:00.000+02:00

» Leer la entrada en castellano

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» J. BRAHMS: Trío para clarinete, violoncello e piano, en la menor, op. 114

» Escoitar diferentes interpretacións da obra

No outono da súa vida, Brahms atópase cun músico excepcional, o clarinetista da Orquesta de Meiningen, Richard Mühlfeld. Baixo o efecto dese encontro serán compostas catro partituras que inclúen ao instrumento sacando o mollo de todas as súas calidades de timbre e de todos os seus matices expresivos, catro partituras que figuran entre as máis acabadas do xénero (o repertorio do clarinete) e de toda a obra brahmsiana.

Considerouse a este Trío op. 114 como un estudo previo ao Quinteto op. 115 do que é estrictamente contemporáneo (verán de 1891, en Bad Ischl). Baseada a unanimidade na pefección deste, o malhadado Trío non obtén máis que unha consideración moi menor, aínda que isto non concuerde coas condicións do estreo (Brahms ao piano, Richard Mühlfeld ao clarinete e Hausmann ao violoncello, 24 de novembro de 1891, en Meiningen), nin coa resposta do público berlinés trala première oficial o 12 de decembro seguinte (e tras un ensaio xeral, o día 10 xa triunfal). É certo que o propio compositor, pola súa banda, contribuíu a relegar a obra á sombra, especialmente ao decalarar que ela era "a xémea dunha maxadería aínda maior" (o Quinteto op. 115, evidentemente). Unha boutade. Pero unha evidencia queda: o equilibrio sonoro -e consecuentemente o acabado musical- revélase máis difícil de realizar entre clarinete, violoncello e piano (timbres heteroxéneos, capacidades expresivas non identificables entre si, por non falar dos modos distintos de produción do son) que entre este instrumento de vento e o cuarteto de cordas. Así mesmo, desde o principio da execución constátase a rechamante disparidade dos rexistros, quedando o piano só para cubrir as esixencias individuais dos outros dous. Así pois, ¿menos excepcional, menos logrado o Trío que o Quinteto? Sen dúbida, é dunha inspiración máis contida (aínda que dando cabida, nalgúns momentos, a grandes estallidos de paixón e á manifestación de sombríos latexados); pero é igualmente rico en achados que se revelan á análise detallada. Nos seus catro movementos, máis condesados que os do Quinteto, o Trío mostra un notable traballo de elaboración. En caso necesario, pode ser interpretado por unha viola en lugar do clarinete (versión prevista por Brahms en favor doutro instrumento que lle era caro e que posúe unha tesitura similar á do instrumento de vento).

1. Allegro, alla breve (en 4/4): o movemento innaugural (algo máis de douscentos vinte compases) está en forma sonata, caracterizada aquí pola brevedade do desenvolvemento (menos de corenta compases). O primeiro tema de gran claridade e vigor diatónico asentado na extensión da oitava, provese desde o decimocuarto compás de dúas ideas secundarias que presentan figuracións -deseños e arpexios- que poñen a proba a capacidade de axilidade do clarinete. A primeira destas ideas secundarias serve de transición cara ao segundo tema (compás 44) que se pode interpretar como un canon por investimento do primeiro e que trae como réplica unha terceira idea adxacente (compás 63). Por fin, un tercer tema, lírico, clausura esta exposición relativamente rica e condensada. O desenvolvemento, tan breve como se indicou, apenas explota o tema inicial, o cal, a cambio, non aparecerá na exposición. Esta reexposición, en efecto, ofrece a particularidade de non utilzar máis que os outros dous temas, con moderación e dando a primacía aos motivos secundarios, moi sabiamente diferenciados (en particular, sobre o basamento rítmico do piano). A coda, coa indicación de Pouco meno allegro (compás 212), toma como pretexto á virtuosística idea secundaria inicial, para dar fin a este movemento con indubidable brillantez.

2. Adagio (en 4/4, en re maior):como o primeiro movemento, o segundo está á marxe de lonxitudes e innecesarias repeticións. Nel, Brahms renuncia tamén a desenvolver: dous episodios dunha veintena de compases cada un, enmarcando unha sección aínda máis breve (oito compases). O sentimento oscila entre o pesar e o consolo, nunha especie de "ensoño" que favorece o protagonismo dos timbres graves e atenuados, os intercambios melódicos entre clarinete e violoncello, co piano arpexiando e nutrindo a harmonía. Os dous temas expostos mantéñense parcialmente na sección central, dunha atmosfera máis misteriosa.

3. Andantino grazioso (na maior, en 3/4): non se pode deixar de constatar o logro perfecto deste tercer movemento (por se se puido entender que o dos dous precedentes podía ser cuestionado); é o máis aéreo e o máis cálido da obra, en forma de minuetto con trío. A primeira parte, desenvolvida ata o compás 113, está construída sobre un tema único, de marabillosa inspiración melódica, moi uniforme. No seu centro, soberbios cambios de sonoridade pura entre clarinete e violoncello, "coma se os instrumentos estivesen namorados entre si" (carta de Mandyczewski, o fiel "Mandy", amigo do compositor). Este episodio fai as veces (compás 114) de trío danzante no ton de re maior, no que o clarinete parece levar o pulso deste Ländler. A volta da primeira parte, con retorno ao la maior inicial, é abreviada (vinte e tres compases) e conduce a unha coda moi libre, Un pouco sostenuto.

4. Finale: Allegro (en 2/4 e 6/8, en la menor): aporta un contraste rítmico interesante, aínda que de expresividad bastante reservada. O tema principal, por outra banda o único (dezaseis primeiros compases), constrúese sobre un xogo contrapuntístico entre violoncello e piano, e procrea un movemento animado de terceiras, así como un motivo rítmico vivamente acentuado. A forma sonata domina, pero o tratamento temático provoca sorpresas, pois ao tema escoitado suceden e se yuxtaponen catro ideas secundarias (ata o compás 65). O desenvolvemento -ou o que fai as súas veces- non é senón un episodio que explota de novo o tema principal, facendo aparecer outra idea secundaria (compases 77 a 97), en función de humores diversos que ás veces tenden a un ensombrecimiento ao que contribúe o rexistro grave do clarinete. Unha "ponte" conduce á reexposición (compás 105) que, pola súa banda, non utiliza máis que as catro ideas secundarias anteriores. Pero certamente é o tema principal o que se impón para terminar na importante coda chea de vigor e de alento "romántico".

F.-R. Tranchefort
Guía de la música de cámara
pp. 286-288
Dirixida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Dicionarios
Madrid 1995

» Escoitar diferentes interpretacións da obra

» Leer la entrada en castellano

Blogalaxia Tags: Brahms • Música de Cámara • Estudio • Clarinete • Trío

Technorati Tags:
Brahms • Música de Cámara • Estudio • Clarinete • Trío

Novas Imaxes na Galería

2007-08-28T18:30:00.000+02:00

Último álbum colgado na galería de imaxes do Aula de Cámara http://musicadecamara.dotphoto.com

» Ver a presentación a pantalla completa

» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Blogalaxia Tags: Imágenes • Música de Cámara • Fotos

Technorati Tags:
Imágenes • Música de Cámara • Fotos

O. Messiaen: Le merle noir

2007-07-18T18:35:00.001+02:00

» Leer la entrada en castellano

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» O. MESSIAEN: "Le merle noir"

A irresistible atracción polo canto dos paxaros e o seu indesmaiable fe católica constitúen os polos de atracción de boa parte da traxectoria creadora do organista, pianista e compositor francés Olivier Messiaen, sen dúbida unha das voces máis recoñecibles e excepcionais da Historia da música do século XX. Obras fundamentais do repertorio organístico das últimas décadas como A Natividade do Señor (1935), Os corpos gloriosos (1939), Libro de órgano (1951), Meditacións sobre o Misterio da Santísima Trindade (1969), do pianístico -Visións do Amén (1943), Vinte miradas ao Neno Xesús (1944), Catálogo de paxaros (1956-68), A Fauvette des jardins (1970)-, do orquestral como A Ascensión (1933), Paxaros exóticos (1956), Et expecto resurrectionem mortuorum (1964), ou a magna ópera San Francisco de Asis (1975-83) son exemplos sobresalientes desta dobre inspiración.

Afastada destes grandes frescos sonoros onde a inimitable paleta tímbrica do mestre de Avignon deixase testemuño da súa mellor inspiración, a música de cámara ocupa no seu catálogo un lugar de xeito evidente secundario cunha única excepción: a do estremecedor e moi difundido Cuarteto para o fin dos tempos de 1941. Entre esta obra maxistral e Le tombeau de Jean-Pierre Guézec, unha confidencial peza de circunstancias para corno inglés escrita por Messiaen en 1971, sitúase Le merle noir, páxina breve escrita para o concurso de frauta do Conservatorio Nacional Superior de Música de París que fai referencia ao canto dun paxaro (o merlo negro) que reaparecerá en non poucas partituras orquestrais posteriores do músico.
Tras uns acordes ameazadores do teclado, en a penas seis minutos sucédense unha cadencia da frauta (marcada "un pouco vivo, con fantasía") seguida dun diálogo entre os dous instrumentos ("case lento, tenro") introducido por un motivo soñador exposto no piano e retomado pola frauta. Unha segunda cadencia desta e un novo diálogo preceden á brillante e xubilosa explosión final nun tempo moi vivo. Como sinala a pianista Yvonne Loriod, viúva do músico e extraordinaria intérprete da súa obra, "todas as notas resoan no pedal, como pedras de cores que se entrechocan" nesta páxina composta "á gloria da fantasía, o virtuosismo e o xenio do merlo negro".

Notas ao programa de mán "Música de cámara de la Orquesta Sinfónica y Coro de RTVE (X)

Emmanuel Pahud, frauta
Eric le Sage, piano

Le merle noir (5:57)

Matti Helin, frauta
Jussi Siirala, piano

» Leer la entrada en castellano

Blogalaxia Tags: Messiaen • Música de Cámara • Audio • Vídeo • Flauta • Mirlo

Technorati Tags:
Messiaen • Música de Cámara • Audio • Vídeo • Flauta • Mirlo

Concerto do 26 de maio de 2007 - Concertos de Mediodía- 'Proposta de Escoita' a cargo de Darío Mariño

2007-07-06T12:30:00.000+02:00

Concerto celebrado o sábado 26 de maio ás 12:00 horas dentro do ciclo Concertos de Mediodía - "Proposta de Escoita" a cargo do clarinetista Darío Mariño que se celebrou no Salón de Actos do Museo de Belas Artes, organizado polo Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña en colaboración co Museo de Belas Artes da mesma cidade.

» Descargar o programa en formato pdf
» Ler as notas ao programa
» "Dos concertos de hoxe aos concertos do futuro"

Darío Mariño, clarinete
Miguel Romero, violín
Helena Satué, violín
Jeffrey Johnson, viola
Blanca López, violoncello

» W. A. MOZART (1756-1791) Quinteto para clarinete K. 581
I. Allegro (12:26)
II. Larghetto (6:35)
III. Menuetto (6:46)
IV. Allegretto con variazioni (10:05)

<» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Darío Mariño, clarinete
Rafael Muñoz-Torreno, violín
Helena Satué, violín
Jeffrey Johnson, viola
Todd Williamson, contrabaixo
J. Vicente Castelló,trompa
Manoel Veiga, fagot

» L. van BEETHOVEN (11770-1827) Septeto en mib maior, Op. 20
I. Adagio - Allegro con brio (10:24)
II. Adagio cantabile (8:42)
III. Tempo di Menuetto (2:55)
IV. Tema con variazioni (Andante) (6:51)
V. Scherzo (Allegro molto e vivace) (3:24)
VI. Andante con moto alla Marcia - Presto (4:47 - Incompleto)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Blogalaxia Tags:
Conciertos • música de cámara • Mozart • Beethoven • Audio

Technorati Tags:
Conciertos • Música de Cámara • Audio • Mozart • Beethoven

Radio Blog: Máis comentarios, gravacións de audio e vídeo

2007-06-24T19:59:00.000+02:00

» Leer la entrada en castellano

Desde a páxina do aula de música de cámara dedicada a gravacións de obras de cámara, pódese acceder a novas referencias comentadas de obras que os alumnos de cámara traballaron o recente curso académico e nas que -nalgún caso- tamén se inclúe gravación en vídeo. Así mesmo repórtase nun pequeno listado obras nas que só se referencia a gravación de audio da obra sinalada.

Comentarios e gravacións de obras

W. A. MOZART:
Quinteto para clarinete e cordas, en la maior, K. 581
W. A. MOZART:
Cuarteto con piano en sol menor, KV 478
M. GLINKA:
Trío patético, para piano, clarinete e fagote
A. SCHOENBERG:
Pierrot lunaire, op. 21 para voz falada e cinco instrumentistas

Só audio

F. LLÀCER PLÀ:
Induccións para trompa, violín e piano
A. von ZEMLIMSKY:
Trío en re menor, Opus 3 para clarinete, violoncello e piano
L. van BEETHOVEN:
Duo No. 1 para clarinete e fagote, WoO 27 en do maior

» Leer la entrada en castellano

Blogalaxia Tags:
Radio • música de cámara • Audio • Vídeo • Estudio

Technorati Tags:
Radio • Música de Cámara • Audio • Vídeo • Estudio

AUDICIÓNS DE CÁMARA - 06/07 Nº XIV - Luns 4/06/07

2007-06-04T21:01:00.000+02:00

"Proposta de Escoita" a cargo de Erica Ramallo Lucini, acompañada por alumnos da Escola Superior de Música Reina Sofía de Madrid.

Luns 4 de xuño ás 12:00 horas na Aula de Electroacústica do Conservatorio Superior de Música da Coruña.

» L. JANACÈK (1854-1928) Cuarteto nº 1, «Sonata a Kreutzer»
I. Adagio. Con moto
II. Con moto
III. Con moto. Vivo. Andante
IV. Con moto. Maestoso

Mirka Scepanovic, violín
Erica Ramallo, violín
Barbora Veisová, viola
Fernando Arias, violoncello

I. Adagio. Con moto

II. Con moto

III. Con moto. Vivo. Andante

IV. Con moto. Maestoso

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Blogalaxia Tags:
Conservatorio • música de cámara • Audición • Janacèk • Audio

W. A. Mozart: Quinteto para clarinete e cordas, KV 581 (Vídeo)

2007-05-22T16:46:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» W. A. MOZART: Quinteto para clarinete e cordas, KV 581

« Escoitar diferentes interpretacións da obra
« Ler o estudio da obra

Sabine Meyer, clarinete
Hagen Quartett

Salzburger Mozartwoche 2000

I. Allegro

II. Larghetto

III. Menuetto

IV. Allegretto con variazioni

« Escoitar diferentes interpretacións da obra
« Ler o estudio da obra

Blogalaxia Tags: Mozart • Música de Cámara • Vídeo

W. A. Mozart: Quinteto para clarinete e cordas, KV 581 (Audio)

2007-05-21T19:57:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» W. A. MOZART: Quinteto para clarinete e cordas, KV 581

« Ler o estudio da obra
» Ver unha versión en vídeo

Antony Pay, clarinete
The Academy of Ancient Music Chamber Ensemble

I. Allegro (13:07)

II. Larghetto (6:35)

III. Menuetto (6:57)

IV. Allegretto con variazioni (9:21)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Charles Neidich, clarinete di bassetto
L'Archibudelli

I. Allegro (12:13)

II. Larghetto (6:13)

III. Menuetto (7:05)

IV. Allegretto con variazioni (9:05)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

« Ler o estudio da obra
» Ver unha versión en vídeo

Blogalaxia Tags: Mozart • Música de Cámara • Audio • Clarinete • Quinteto

W. A. Mozart: Quinteto para clarinete e cordas, KV 581 (Estudio)

2007-05-20T23:59:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» W. A. MOZART: Quinteto para clarinete e cordas, KV 581

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha versión en vídeo
» Leer el artículo en castellano

De todos os instrumentos, ¿existe algún que poida asociarse máis estreitamente a Mozart que o clarinete? A súa soa evocación ¿non trae inmediatamente ao noso recordo tal frase do Trío, do Quinteto ou do Concerto, as tres obras mestras que Mozart consagrou ao clarinete? E, no entanto, este instrumento, o último en incorporarse á orquestra clásica, non era aínda moi corrente na época. Se Mozart non foi o primeiro en utilizalo nin en confiarlle un papel de solista -os músicos de Mannheim, e especialmente o seu xefe de filas Jan Vaclav Stamic (Stamitz) precedéronlle neste vía-, si foi quen lle deu as súas auténticas cartas de nobreza, insuperadas ata hoxe.

O clarinete adquire no seu caso, por outra banda, unha significación extramusical moi particular. Desde a afiliación do compositor á francmasonería (finais de 1784), o clarinete converteuse no instrumento por excelencia da fraternidade masónica, ocupando un lugar preeminente en todas as obras que compuxo con destino ás cerimonias da Logia. Desbordando ata este marco, el deu o seu sentido esotérico e iniciado a todas as obras instrumentais nas que participou, solista ou non. O seu papel en Cosi fan tutte, pero, sobre todo, na Frauta máxica e no Réquiem, non fai falta subliñalo desde este punto de vista. As particularidades da súa factura virán ata en apoio deste papel simbólico: sábese que a cifra tres posúe unha significación masónica esencial, polo que as tonalidades de mi bemol (tres bemoles na clave) e de la maior (tres sostidos) conveñen especialmente ao clarinete. E son tres estas obras mestras de Mozart.

E hai que considerar, finalmente, a Anton Stadler (1753-1812), irmán en masonería e amigo íntimo de Mozart, o máis grande clarinetista do seu tempo. Con destino a el compuxo Mozart o Trío, o Quinteto e o Concerto. Semellante encontro artístico renovaríase exactamente un século máis tarde, cando Johannes Brahms compuxo as súas últimas obras para o clarinetista da Orquestra de Meiningen, Richard von Mühlfeld.
Os lazos puramente humanos desempeñaron decididamente un papel capital na eclosión das obras para clarinete de Mozart: a familia Jacquin está na orixe desta páxina marabillosa que é o Trío en mi bemol maior, K. 498 (1786) e da súa fascinante distribución instrumental: piano, clarinete e viola. Obra de inspiración totalmente masónica (dedicatarios, intérpretes, tonalidade, instrumentación), ela canta, como xustamente expresaron Jean e Brigitte Massin, «a tenrura da amizade fraterna no seo dun grupo humano». O Quinteto en la maior viu a luz en circunstancias ben diferentes, tres anos máis tarde. Vítima dunha soidade artística e humana crecente, incomprendido e medio esquecido polo público vienés, enfrontado a angustiosas preocupacións pecuniarias agravadas polas constantes enfermidades da súa muller, Mozart viviu meses ben tristes e a súa produción neste ano de 1789 é moito menos abundante que no feliz período do Trío. Traballando en Cosi fan tutte, ópera terminada no seguinte xaneiro, saldou unha débeda de amizade con Anton Stadler ofrecéndolle o Quinteto terminado o 29 de setembro de 1789. O 22 de decembro, o dedicatario faría o estreo no curso dun concerto benéfico que non deixaría ao moi necesitado Mozart ningún diñeiro.

O Quinteto "a Stadler", primeira obra na historia da música que xunta ao clarinete e ao cuarteto de cordas, coñeceu unha magnífica descendencia: Weber, Brahms e Reger. No entanto, a perfección da obra mozartiana permanece insuperada, pois, o mesmo que o Concerto terminado en setembro de 1791, explota a fondo todas as posibilidades tímbricas e expresivas do instrumento, especialmente o seu rexistro grave que Stadler cultivaba con predilección.
O Quinteto é tamén de inspiración puramente masónica, e J. e B. Massin recordan moi á propósito que a tonalidade en la maior era a mesma no Cuarteto K. 464, primeira obra composta por Mozart logo da súa iniciación. É unha obra feliz, tenra e moi vibrante de doce calor humana. Máis brillante sen dúbida, máis ambiciosa, máis elaborada e máis vasta que o Trío, por outra banda non é menos rica en espiritualidade e vida interior. O clarinete intégrase milagrosamente no conxunto instrumental sen relegar nunca aos arcos ao papel de acompañantes, como máis tarde sucederá no Quinteto de Weber. Polo demais, estes son quen expoñen o tema lírico e apracible do Allegro inicial. Nesta forma sonata concisa, onde o desenvolvemento dos temas, segundo o costume en Mozart, non ocupa máis que un lugar limitado, pódense distinguir ata cinco ideas melódicas. Non hai coda.

2. O Larghetto en re, sublime efusión de esencia puramente melódica, é equiparable ao Adagio do futuro Concerto. A súa atmosfera de refinado nocturno é subliñada polo veo das sordinas imposto aos arcos durante todo o seu curso.

3. A esta cima expresiva da obra segue un Minuetto de encanto bucólico e popular á vez, cun desenvolvemento pouco común e dous tríos. O primeiro deles, en la menor, reservado ás cordas soas, tende unha sombra pasaxeira sobre esta obra serena, pero o segundo (la maior) ofrécenos un verdadeiro Ländler alpino, onde o clarinete reencontra as súas orixes ao transformarse pasaxeiramente en alegre chalumeau de pastor tirolés.

4. O Finale (Allegretto) coroa a obra cun tema con variacións onde Mozart logra admirablemente sacar as consecuencias máis imprevistas dun tema dunha simplicidade case inxenua. Na primeira variación, o clarinete canta un contrasuxeito que case fai as veces de segundo tema (vólveselle a atopar nas variacións 2 e 5), e que, á súa vez, estaba claramente anunciado no segundo trío do Minuetto. As dúas variacións seguintes reservan a primacía respectivamente ao primeiro violín e a viola, contentándose o instrumento de vento cun papel máis esfumado. A cuarta variación reencontra, tralo veo melancólico da precedente, o gozo e o bo humor, co clarinete prodigándose en exuberantes figuracións. Unha breve transición, que desemboca nun caldeirón, introduce entón a quinta variación, un Adagio moi coñecido, dunha limpidez e unha tenrura marabillosas. Unha nova detención precede á viva e arrebatadora coda coa que o Quinteto termina nun gran estalido de alegría e de luz.

H. Halbreich
Guía de la música de cámara
pp. 1011-1013
Dirixida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Dicionarios
Madrid 1995

» Leer el artículo en castellano

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha versión en vídeo

Blogalaxia Tags: Mozart • Música de Cámara • Estudio

Discos de Música de Cámara - W. A. Mozart, J. Brahms, F. Mendelssohn, R. Chapí, M. P. Boix, V. Asensio, G. Ullmann, Ch. Dahlgren, A. Lande

2007-05-12T11:01:00.000+02:00

Referencias discográficas publicadas no boletín da tenda de discos Diverdi

» Wolfgang Amadeus Mozart
Os últimos cuartetos de corda

Intérpretes
Budapest String Quartet
Contido:
Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)
Cuarteto para cordas No. 20 en Re Maior, K. 499 Hoffmeister
Cuarteto para cordas No. 21 en Re Maior, K. 575
Cuarteto para cordas No. 22 en Si bemol Maior, K. 589
Cuarteto para cordas No. 23 en Fa Maior, K. 590

» Máis información

» Johannes Brahms
Cuartetos con piano

Intérpretes
Membros do Borodin Quartet
Lybov Yedlina, piano
Contido
Johannes Brahms (1833–1897):
Cuarteto para piano, violín, viola e violoncello No. 1 en Sol menor, Op. 25
Cuarteto para piano, violín, viola e violoncello No. 2 en La Maior, Op. 26
Cuarteto para piano, violín, viola e violoncello No. 3 en Do menor, Op. 60

» Máis información

» Felix Mendelssohn
Cuartetos Op.13 & Op.80; Cuatro piezas, op. 81

Intérpretes
Elias String Quartet
Contido
Felix Mendelssohn (1804-1849):
Cuartetos Op.13 & Op.80
Catro pezas, op. 81

ASV presenta o debut discográfico dun dos máis vibrantes novos conxuntos que xurdiron do panorama musical británico nos últimos anos, o Elias String Quartet. Como o seu propio nome revela, a afinidade dos integrantes do cuarteto coa música de Mendelssohn foi decisiva na fase de inicio das súas actividades, polo que a elección do compositor hamburgués como estandarte da súa primeira gravación parece de xeito evidente lóxica. O resultado é extraordinario.

» Máis información

» Chapí, Palau & Asencio
Cuartetos de corda

Intérpretes
Cuarteto Canales
Contido
Ruperto Chapí (1851-1909):
Segundo cuarteto (1904)
Manuel Palau Boix (1893-1967):
Cuarteto en estilo popular (1928)
Vicente Asencio (1908-1979):
Cuarteto en Fa: Homenaxe ós 5 (1931-32)

» Máis información

» Ullmann, Dahlgren, Lande
Die Blaue Nixe

Intérpretes
Gebhard Ullmann, clarinetes, saxos, ocarinas
Chris Dahlgren, contrabaixo
Art Lande, piano
Contido
Ullmann, Dahlgren, Lande:
Blaue Nixe (Teil 1)
Blaue Nixe (Teil 2)
Spieldosen
Winter Thoughts
Baba
Blaue Nixe (Teil 3)
Blaue Nixe (Teil 4)
The Sun Seemed Never Again As Yellow
Blaue Nixe (Teil 5)
Blaue Nixe (Teil 6)
Blaue Nixe (Teil 7)
Das Tiefe A
Flutist With Hat And Shoe
From What I Remember

» Máis información

Blogalaxia Tags: Discos • Música de Cámara • Audio

Concerto do 7 de maio de 2007 - Música de Cámara no Forum, Ano V, Nº 6

2007-05-07T20:00:00.000+02:00

Concerto celebrado o luns 7 de maio ás 20:00 horas dentro do quinto ciclo de concertos que vén organizando conxuntamente o Aula de Múisca de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña e o Forum Metropolitano da mesma cidade.

» Descargar o programa en formato pdf

» Ler as notas ao programa

"Trío Richard Mühlfeld"
Mª Dolores García, clarinete
Blanca López, violoncello
Andrea García, piano

» L. van BEETHOVEN (1770-1827) Trío nº 4, en si bemol maior (Opus 11)
I. Allegro con brio (6:57)
II. Adagio (4:26)
III. Tema: Pria ch'io l'impegno. Allegretto – Allegro (8:01)

"Trío Opus 40"
Laura Balboa, violín
Antonio Lagares, trompa
Manuel López, piano

» J. BRAHMS (1833-1897) Trío para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, op. 40
I. Andante - Poco più animato (7:42)
II. Scherzo: Allegro - Molto meno Allegro (7:56)
III. Adagio mesto (7:37)
IV. Finale: Allegro con brio (7:51)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Blogalaxia Tags: Forum Metropolitano • conciertos • audio • música de cámara • Beethoven • Brahms

Trio para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, op. 40 - Vídeo

2007-05-06T12:14:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» J. BRAHMS: Trio para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, opus 40

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ler o estudio da obra

Itzhak Perlman, violín
Dale Clevenger, trompa
Daniel Barenboim, piano

I. Andante - Poco più animato

II. Scherzo: Allegro - Molto meno Allegro

III. Adagio mesto

IV. Finale: Allegro con brio

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ler o estudio da obra

Blogalaxia Tags: Brahms • Música de Cámara • Vídeo

Trio para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, op. 40 - Audio

2007-05-06T12:00:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» J. BRAHMS: Trio para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, opus 40

« Ler o estudio da obra
» Ver unha versión en vídeo

Arthur Grumiaux, violín
Francis Orval, trompa
Gyorgy Sebok, piano

I. Andante - Poco più animato (7:30)

II. Scherzo: Allegro - Molto meno Allegro (7:37)

III. Adagio mesto (7:09)

IV. Finale: Allegro con brio (6:25)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Rostislav Dubinsky, violín
Michael Thompson, trompa
Luba Edlina, piano

I. Andante - Poco più animato (9:09)

II. Scherzo: Allegro - Molto meno Allegro (8:13)

III. Adagio mesto (8:27)

IV. Finale: Allegro con brio (6:48)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

« Ler o estudio da obra
» Ver unha versión en vídeo

Blogalaxia Tags: Brahms • Música de Cámara • Audio

I Ciclo de Novos Intérpretes na UDC - Concerto en vídeo (y II)

2007-05-02T20:30:00.001+02:00

I Ciclo de Novos Intérpretes na UDC – Mércores 2 de maio de 2007
Paraninfo da Reitoría na Maestranza.

Trío Opus 40
Laura Balboa, violín
Antonio Lagares, trompa
Manuel López, piano

» J. BRAHMS (1833-1897) Trío para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, op. 40

I. Andante – Poco più animato

II. Scherzo. Allegro

III. Adagio mesto

IV. Finale: Allegro con brio

Blogalaxia Tags: UDC • Concierto • Música de Cámara • Vídeo • Brahms

I Ciclo de Novos Intérpretes na UDC - Concerto en vídeo (I)

2007-05-02T20:30:00.000+02:00

I Ciclo de Novos Intérpretes na UDC – Mércores 2 de maio de 2007 - 20:30 horas
Paraninfo da Reitoría na Maestranza.

Dúo Gallego-Valls
Alexandre Gallego, saxofón
Miguel Valls, piano

» J. DURÁN (n.1960) Concertino para saxofón e piano

» P. CRESTON (1906-1985) Sonata para saxofón alto en mib e piano

I. With rigor

II. With tranquility

III. With Gaiety

Blogalaxia Tags: UDC • Concierto • Música de Cámara • Vídeo • Creston • Durán

Trio para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, op. 40 - Estudio

2007-04-29T10:46:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» J. BRAHMS: Trio para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, opus 40

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha versión en vídeo

Comezado durante o verán de 1864, durante unha estancia en Baden-Baden, esta partitura non foi terminada ata a primavera do ano seguinte, cando o compositor (daquela de trinta e un anos de idade) acababa de perder á súa nai: con todo, é inexacto alegar que a obra foi escrita en memoria deste ser querido, por máis que Brahms reunise aquí os tres instrumentos que practicou na súa primeira mocidade. En realidade, as paisaxes da Selva Negra, frecuentadas en 1864, son as que lle inspiraron; el mesmo o confirmaría ao seu amigo Dietrich durante un paseo polos arredores de Baden en 1867: «Camiñaba unha mañá e, no momento en que cheguei alí, o sol púxose a brillar entre os troncos das árbores: a idea do Trío veume inmediatamente ao espírito co seu primeiro tema». Por conseguinte, é obra de Natureza e «natural» tanto na súa sobriedade como no seu sentimento dominante. É de notar que o músico non emprega a trompa moderna, xa por entón de uso estendido, senón a trompa de caza , o que limita as posibilidades técnicas do instrumento, pero vivifica as sonoridades poéticas e marabillosamente evocadoras: en efecto, son estas calidades «colorísticas» do instrumento as que Brahms quixo resaltar, rexeitando por completo o papel de primeiro plano, a elocuencia ostentosa dun solista. O Trío op. 40 é, certamente, unha excepción na historia da música de cámara xermana do século XIX, posto que a trompa case non tivera oportunidade de manifestarse abertamente máis que na Sonata op. 17 de Beethoven. Pero, no entanto, foi unha voz «romántica» por excelencia, e Brahms, aínda preservando aquí o equilibrio clásico das súas obras máis significativas, non tivo dificultade para persuadirnos diso. A primeira audición pública da obra foi dada o 7 de decembro de 1865 en Karlsruhe (Simrock publicouna a finais de 1866): o compositor estivo ao piano e dous membros da orquestra do gran ducado -o trompista Segisser e o violinista Ludwig Strauss- prestaron o seu concurso. Non temos información sobre a acolleita dispensada a unha partitura que Brahms quixo sempre especialmente e que pese a iso -debido quizais ás dificultades da parte de trompa e á súa relativa desaparición- non se toca frecuentemente.

1. Andante : como primeiro movemento, nada do tradicional allegro de sonata, senón un Andante de moi orixinal factura que se estrutura así: o Andante inaugural, en 2/4 (setenta e seis compases); unha sección Poco più animato , en 9/8 (corenta e un compases); tras unha «ponte», Tempo primo , é dicir, volta ao Andante inicial (trinta e seis compases); «ponte» e aparición dun novo Poco più animato (trinta e tres compases); despois, Tempo primo a modo de episodio final, completado cunha coda (en total, un pouco máis de douscentos corenta compases). Tal disposición formal -tres aparicións do Andante , con dous episodios máis vivos- parece gobernada pola máis libre fantasía; seica as esixencias instrumentais da trompa aconsellaron talles alternancias de movemento. O tema principal do Andante , coa indicación de dolce espressivo , de ámbito estreito e como velado de ilusión e melancolía, permite introducir ao instrumento de vento, sen brusquidade, no noveno compás. O segundo tema pertence ao Poco più animato e é máis solto, externo e cálido. Un terceiro tema fai, por dúas veces, función de «ponte» (segundo a disposición máis arriba descrita).

2. Scherzo ( Allegro en 3/4, en mi bemol maior): o scherzo propiamente dito, vigoroso, violento incluso, desde logo non desprovisto de certo sentido do humor, adopta unha forma de sonata con dous temas: o primeiro, rítmico, a partir de oitavas do piano; o segundo (compás 60), melódico. Sobrevén un breve desenvolvemento, antes dunha reexposición ortodoxa (en total, douscentos setenta e sete compases). O trío { Molto meno allegro ), en la bemol menor, presenta -como de costume- un único tema, de carácter popular, máis calmo e lixeiramente triste. De seguida se repite o scherzo literalmente.

3. Adagio mesto (en mi bemol menor, en 6/8): como no movemento inicial, Brahms adopta aquí o principio de alternancia de motivos, cun raro carácter improvisatorio. O sentimento dominante, moi interiorizado, parece o da aflicción, ou o dunha inquietude ou unha certa inestabilidade (os comentaristas da obra refírense aquí á dor do compositor pola perda da súa nai). Á vez sombrío e solemnemente recollido, matizado de claroscuros, a expresividade parece por completo enfocada a resaltar os matices sonoros do instrumento de vento, aquí tratado melodicamente, con delicado contrapunto violinístico, coa maior simplicidade; en contraste, a parte de piano mostra unha escritura harmónica recargada, ata profusa. Dous temas emparentados son utilizados, distribuídos en catro seccións das cales a última ofrece unha alusión ao tema principal do Finale , premonición da alegría de vivir que iluminará, finalmente, estas páxinas un pouco melancólicas.

4. Finale: Allegro con brio. No compás de 6/8 do movemento precedente, se encadea este sen solución de continuidade, como precipitadamente, e evocando de súpeto visións de gran movemento, de montería, de galops , de fanfarrias. A forma sonata parece aquí a oportuna, co emprego de catro temas que crean un mesmo clima expresivo. Os tres primeiros preséntanse na exposición; o cuarto aparece xa no desenvolvemento, e soamente alí. A reexposición é de disposición practicamente idéntica á exposición, mentres que a coda emprega sobre todo o primeiro tema. Este simple esquema non pode, certamente, explicar o carácter eminentemente espontáneo e un pouco rudo deste Finale sobre o que máis dun criticou, moi inxustamente, o convencionalismo da forma un tanto haydniana (sen dúbida, o Haydn de «A Caza»). Pero é preciso subliñar ata que punto el encerra -complementando admirablemente aos tres movementos anteriores- o espírito alemán dos profundos bosques poboados de lendas, ao cal a trompa -este Wunderhorn dos poetas- dá aquí a súa máis fiel expresión.

Françoix-René Tranchefort
Guía de la música de cámara
pp. 263-264
Dirixida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Dicionarios
Madrid 1995

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha versión en vídeo

Blogalaxia Tags: Brahms • Música de Cámara • Estudio

» Leer el artículo en castellano

L. van Beethoven: Trío nº 4, en si bemol maior (op. 11)

2007-04-28T08:11:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» L. van BEETHOVEN: Trío nº 4, en si bemol maior (Op. 11)

Foi escrito orixinariamente para piano, clarinete e violoncello; despois o violín viño a substituír ao instrumento de vento; pero a partitura pódese tocar nas dúas formacións. Foi composta en 1798, dedicada á condesa Von Thun, interpretada en sesión privada (data indeterminada) en casa do conde de Fries e, finalmente, publicada en outubro de 1798 pola casa Mollo de Viena. Á propósito dunha audición deste Trío, en marzo de 1799 o crítico do Allgemeine Musikalische Zeitung puido estimar que Beethoven podería "dar moitas boas cousas" se aceptaba escribir "con máis naturalidade que rebuscamento". A obra presenta tres movementos: se omite o scherzo.

Tras un Allegro con brio virtuisístico e patético, vén un Adagio con espressione cuxo único tema é conducido polo violoncello, que se move nos límites dun cantabile máis eficaz que verdadeiramente sentido. A buen seguro é o movemento conclusivo o que ofrece maior interese. Trátase dun Tema con variazioni en forma de Allegretto seguido de nove variacións, así como dun pequeno Allegro a xeito de coda. O tema foi tomado por Beethoven da ópera de Joseph Weigl Le Corsaire pour amour, representada en outubro de 1797 en Viena: o pretexto propiamente devandito é un aria pispante ("Pria ch'io l'impegno"), transcrito por Beethoven.
As primeiras variacións constitúen simples elaboracións libres dese tema, pero a novena presenta de repente un interese máis considerable pola súa elaboración canónica: en primeiro lugar co piano nos rexistros soprano e baixo, á oitava; despois o clarinete e o violoncello que acompañan ao piano. O curto Allegro conclusivo divírtese co tema tomado a base de breves motivos fragmentados... Segundo Czerny, Beethoven lamentaría máis tarde non completar a súa partitura cun final encadeado a estas variacións.

Françoix-René Tranchefort
Guía de la música de cámara
p. 115
Dirixida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Dicionarios
Madrid 1995

Karl Leister, clarinete
Pierre Fournier, violoncello
Wilhelm Kempff, piano

I. Allegro con brio (10:01)

II. Adagio (5:09)

III. Tema con variazioni (7:04)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Trío Dante
Hein Wiedijk, clarinete
Larissa Groeneveld, violoncello
Frank van de Laar, piano

I. Allegro (9:45)

II. Adagio (5:59)

III. Tema con variazioni (7:40)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

» Leer el artículo en castellano

Discos de Música de Cámara - J. F. Fasch, J. S. Bach, C. Ph. E, Bach, G. Onslow, A.-E.-M. Gréty, D. Shostakovich e G. Pierné

2007-04-14T11:15:00.000+02:00

Referencias discográficas publicadas no boletín da tenda de discos Diverdi

» Johann Friedrich Fasch
Tríos e Sonatas

Intérpretes
Epoca Barocca
Contido:
Johann Friedrich Fasch (1688-1758)
Quadro en Re menor para óboe, violín, fagote e baixo continuo
Trío en Mi menor para óboe, violín e baixo continuo
Sonata en Do Maior para fagote e baixo continuo
Quadro en Si bemol Maior para frauta de pico, óboe, violín e baixo continuo
Trío en Sol menor para óboe, violín e baixo continuo
Quadro en Fa Maior para violín, óboe, fagote e baixo continuo
Canon en Fa Maior para frauta de pico, fagote e baixo continuo

Epoca Barocca vólvese cara a Johann Friedrich Fasch nesta gravación que pon de relevo a calidade da súa música de cámara. En 1735 o conxunto da corte de Darmstad deu a benvida a un novo membro na persoa do fagotista virtuoso Christian Klotsch. Trouxo con el copias de sonatas escritas polo director musical de Zerbst, Johann Friedrich Fasch, algunhas das cales rexistráronse neste CD. En todas as cortes as trio-sonatas e os cuartetos do director musical da corte de Zerbst foron valorados como as de calquera outro compositor da época. Durante os seus anos estudantís en Leipzig, Fasch recibiu inspiración e motivación por parte dun estudante da mesma universidade que respondía polo nome de Georg Philipp Telemann. A proximidade á música de cámara de Telemann, manifestamente evidente nos traballos aquí gravados ten unha explicación simple: Fasch, como el mesmo admitía, había modelado as súas composicións a partir dos traballos de Telemann tanto en Leipzig como posteriormente. Fasch escribiu o seu encantadora música de cámara para todo tipo de combinacións instrumentais - para o violín e viólaa de gamba, instrumentos habituais dos virtuosos barrocos da corte, e igualmente para óboe e fagot, dous instrumentos que acababan de comezar a consolidarse por toda Europa. E son precisamente estes últimos dous instrumentos os que desempeñan un papel excepcional nos tríos e os cuartetos de Fasch. O teórico Johann Adolph Scheibe consideraba os cuartetos de Fasch que presentaban óboes e fagotes o modelo ideal do xénero. Epoca Barocca preséntanos outra vez un lenzo barroco dun son brillante con cores que Fasch empregou con multitude de sutís matices.

» Máis información

» Johann Sebastian Bach
Sonatas para violín e cravo

Intérpretes
Stefano Montanari, violín
Christophe Rousset, cravo
Contido
Johann Sebastian Bach (1685-1750):
Sonata para violín e cravo I en Si menor, BWV 1014
Sonata para violín e cravo III en Mi maior, BWV 1016
Sonata para violín e cravo V en Fa menor, BWV 1018
Sonata para violín e cravo VI en Sol maior, BWV 1019
Sonata para violín e cravo IV en Do menor, BWV 1017
Sonata para violín e cravo II en La maior, BWV 1015

Dúas grandes figuras da interpretación da música barroca unen forzas neste dobre compacto Ambroisie. Stefano Montanari e Christophe Rousset non necesitan, en efecto, presentación algunha para todo amante da música antiga. A súa lectura das Sonatas para Violín e Clave BWV 1014-1019 do Divino Cantor é simplemente inesquecible, e marcará un fito entre as versións destas archigravadas pezas.

» Máis información

» Carl Philipp Emanuel Bach
Sonatas para frauta e baixo continuo

Intérpretes
Barthold Kuijken, frauta traveseira
Ewald Demeyere, cravo e pianoforte
Contido
Carl Phlipp Emmanuel Bach (1714-1788):
Sonatas para frauta e baixo continuo

CD 1
Sonata para frauta e baixo continuo en Sol Maior Wq 123 / H 550
Sonata para frauta e baixo continuo en Si bemol Maior Wq 125 / H 552
Sonata para frauta e baixo continuo en Sol Maior Wq 134 / H 548
Sonata para frauta e baixo continuo en A menor Wq 128 / H 555
Sonata para frauta e baixo continuo en Re Maior Wq 131 / H 561
CD 2
Sonata para frauta e baixo continuo en Mi menor Wq 124 / H 551
Sonata para frauta e baixo continuo en Re Maior Wq 126 / H 553
Sonata para frauta e baixo continuo en Sol Maior Wq 127 / H 554
Sonata para frauta e baixo continuo en Re Maior Wq 129 / H 556
Sonata para frauta e baixo continuo en Si bemol Maior Wq 130 / H 560
Sonata para frauta e baixo continuo en Sol Maior Wq 133 / H 564

» Máis información

» George Onslow
Sexteto e Quinteto

Intérpretes
Ensemble Concertant Frankfurt
Gianluca Luisi, piano
Contido
George Onslow (1784–1853)
Sexteto en Mi bemol Maior para piano, 2 violíns, viola, violonchelo e contrabaixo, op. 30
Quinteto en Si bemol Maior para piano, violín, viola, violonchelo e contrabaixo, op. 79bis

» Máis información

» André-Ernest-Modeste Gréty
Seis cuartetos para dous violíns, viola e violonchelo, op. 3

Intérpretes
Quatuor Thais
Contido
André-Ernest-Modeste Gréty (1741-1813):
Cuarteto para cordas No. I
Cuarteto para cordas No. II
Cuarteto para cordas No. III
Cuarteto para cordas No. IV
Cuarteto para cordas No. V
Cuarteto para cordas No. VI

» Máis información

» Dmitri Shostakovich
Sonata para violín & Sonata para viola

Intérpretes
Isabelle van Keulen, violín e viola
Ronald Brautigam, piano
Contido
Dmitri Shostakovich (1906-1975):
Sonata para violín e piano, op. 134
Sonata para viola e piano, op. 147

» Máis información

» Gabriel Pierné
Integral de música de cámara, vol. 2

Intérpretes
Philippe Koch, violín
Aleksandr Khramouchin & Vincent Gérin, violonchelos
Ilan Schneider, viola
Thierry Gavard, contrabaixo
Quatuor Louvigny
Philippe Koch – Fabian Perdichizzi violíns
Ilan Schneider, viola
Aleksandr Khramouchin, violoncello
Étienne Plasman & Markus Brönniman, frautas
Philippe Gonzales óboe
Olivier Dartevelle & Jean-Philippe Vivier, clarinetes
David Sattler & François Baptiste, fagotes
Miklos Nagy, trompa
Adam Rixer, trompeta
Gilles Héritier, trombón
Julia Knowles, piano, harmonio
Rémy Franck, narración
Christian Ivaldi piano
Contido
Gabriel Pierné (1863-1937)

CD 1
Sonata para violoncello & piano
Piezas para violoncello & piano
Caprice - Expansion
Trío para violín, violoncello & piano
CD 2
Sonata para fçrauta & piano
Thee pieces en trio para violín, viola & violoncello
Voyage au pays du Tendre para frauta, arpa, violín, viola & violoncello
Variations libres et finale para frauta, arpa, violín, viola & violoncello
Introduction et variations para cuarteto de saxofóns
Impromptu et caprice para arpa

» Máis información

Blogalaxia Tags: Discos • Música de Cámara • Audio

W. A. Mozart: Cuarteto con piano en sol menor, KV 478

2007-03-30T20:01:00.000+02:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» W. A. MOZART: Cuarteto con piano en sol menor, KV 478

Temos tan asociado o nome de Mozart á potencia tráxica da tonalidade de sol menor, que esquecemos que non existen máis que catro partituras da súa pluma na que esta é a tonalidade principal: as dúas Sinfonías K. 183 e K. 550 , o Quinteto K. 516 e, en fin, este Cuarteto K. 478 no que soamente o primeiro tempo está en solmenor.

1. Evidentemente impresiónanos, e con motivo, o ton violentamente autoritario do unísono inicial deste Allegro. A parte disto, hai unha tendencia a prestar atención insuficiente ao profundo contraste que ofrece o segundo elemento deste tema (o deseño do piano) e que posúe o carácter imperioso, dominador, terminante, propio da ideación beethoveniana.
Aquí, tamén Mozart colleu a «o seu destino polo pescozo». Tampouco el deixou de facer escoitar, aínda que fóra en segundo plano, o seu eco ameazante e que non desaparece senón pasaxeiramente. O segundo tema aparece tarde: exposto polo piano. Chama a atención pola súa estrutura periódica, estraña e libre, independente da barra de compás. A conclusión aparentemente indiferente da exposición está ensombrecida polo dobre aviso do sol bemol do primeiro violín. Tras unha transición modulante, o desenvolvemento iníciase en do menor. Se desenvolve sobre un novo elemento (caso frecuente en Mozart), nunha tensión harmónica e contrapuntística crecente, e o motivo de cabeza non reaparece ata pouco antes da repetición, á que anuncia, e a cal é bastante máis tensa e toda ela en modo menor. O fragmento é coroado por unha gran coda de vinte e oito compases, verdadeiro "desenvolvemento terminal" sobre o todopoderoso motivo inicial, que desemboca no implacable martelada con puntos dun unísono conclusivo en fortissimo .

2. A dozura de o Andante en si bemol (3/8) ofrece o contraste máis rechamante con tanta vehemencia. Trátase dunha forma binaria (A-B-A-B) ou sonata sen desenvolvemento, cuxa tenrura aparece tamén cargada dalgunhas sombras: a mobilidade tonal dos primeiros compases non deixa ningunha dúbida sobre isto, e non digamos a indicible confidencia do segundo tema, que de ningún xeito permite ser descrita con palabras.

3. O gran Rondo conclusivo, en sol maior ( Allegro moderato ), desbordante de vitalidade, de alento e de riquezas melódicas, atópase cunha atmosfera moi típica da tonalidade de sol , que recorda á vez ao Concerto K. 453 e ao Concerto nº 4 de Beethoven. O espírito con que brota, a súa viril alegría, dan a toda a obra o seu perfecto equilibrio psicolóxico e musical. O estribillo comporta dous temas distintos, e o mesmo o primeiro couplet , en re maior. A reprise do primeiro tema estribillo bifúrcase rapidamente cara ao mi menor, tonalidade do segundo couplet (episodio central), de súpeto sombrío, tenso e dramático. Segue unha gradación sobre a cabeceira do estribillo, pero a recapitulación deste é deliberadamente escamoteada e pásase directamente ao seu segundo elemento. O elemento cabeceiro do primeiro couplet é alcanzado mediante astutas alusións puramente rítmicas. A coda vén marcada por unha última e sorprendente incursión en mi bemol.

H. Halbreich
Guía de la música de cámara
pp. 990-991
Dirixida por Françoix-René Tranchefort

Alianza Dicionarios
Madrid 1995

Beaux Arts
Bruno Giuranna, viola

I. Allegro (14:24)

II. Andante (6:55)

III. Rondo (Allegro moderato) (7:41)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Paul Lewis
The Leopold String Trio

I. Allegro (14:24)

II. Andante (6:55)

III. Rondo (Allegro moderato) (7:41)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

» Leer el artículo en castellano

Discos de Cámara - R. Franck e A. Schnittke

2007-03-23T16:31:00.000+01:00

Referencias discográficas publicadas no boletín da tenda de discos Diverdi

» Richard Franck
Cuartetos con piano & Fantasías

Richard Franck (1858-1938), un dos últimos representantes do Romanticismo tardío, gañouse unha gran reputación como pianista, pero tamén como compositor de gran técnica e fina sensibilidade, en especial a través da súa música de cámara. A Fantasía para piano op.28 e os Cuartetos con piano foron escritos cando Franck atopábase na cúspide da súa traxectoria creativa e mostran un sofisticado tratamento do material musical así como un perfecto equilibrio entre os catro instrumentos.

» Máis información

» Alfred Schnittke
Epilogue: Música para violonchelo y piano

O uso que Alfred Schnittke fixo do carácter elexiaco do violoncelo evoca tanto a historia como a tradición musical rusa. As súas obras para este instrumento foron en gran medida inspiradas por músicos da talla de Mstislav Rostropovich, Alexander Ivashkin ou Natalia Gutman. Rostropvich dixo de Schnittke: "Abárcao todo, é un xenio multidimensional. Usou todo aquilo que se inventou antes del...", palabras que ilustran á perfección as obras contidas neste cd, cuxa diversidad estilística reflicte as múltiples caras do desenvolvemento de Schnittke.

» Máis información

A. Glinka: Trío patético en re menor

2007-03-18T17:37:00.000+01:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» M. GLINKA: Trío patético, para piano, clarinete e fagote

Foi escrito en 1832, baixo a impresión dun dobre desfalecemento, físico e sentimental. Glinka continuaba sufrindo crises nerviosas, pese aos coidados aportados polo Dr. Filippi, á vez que se vía rexeitado por unha muller casada. A obra, para piano, clarinete e fagote, foi estreada na súa formación orixinal en Milán, no outono de 1833, polo compositor ao piano e dous solistas da Scala quen exclamaron: «Ma questo e disperazione!» (.«¡Pero isto é desesperación!»). Trala súa edición moscovita, en 1878, sempre baixo a dirección de Balakirev, fíxose unha versión para piano, violín e violoncello.
Integrado por catro movementos relativamente breves, o Trío patético presenta a forma dunha fantasía nun só trazo; os tres primeiros están practicamente fundidos e constitúen un canto cíclico que oscila entre un patetismo doente e un lirismo máis interiorizado, con algún escape cara á luz e a esperanza.

O Allegro introductorio está en estrita forma sonata, sen reprise. O ton enérxico da exposición conduce directamente a unha tensión lírica e ao subliñado dun verdadeiro leitmotiv que servirá como «desdobramento» da personalidade profunda do narrador, ora épica, ora pateticamente lírica.
O segundo movemento é un scherzo Vivacissimo cuxas pasaxes extremas aportan un sólido armazón á obra, mentres que o episodio central (trío, meno mosso), confiado ao fagote, baséase nunha melodía ardente e apaixonada. O terceiro movemento, Largo, é un recordo de cantilena italiana que se toca nos diferentes rexistros dinámicos do clarinete, e que ao ser tomado polo piano se colorea cas tinturas sombrías do fagote. O piano exprésase a solo, unha última vez, sobre o leitmotiv orixinal. O final Allegro con spirito retoma os temas dos tres primeiros movementos, pero cunha presentación deliberadamente falta de nervio, antes de que unha coda altiva e virtuosística sirva un resumo maxestoso e de bela amplitude.

P.-E. Barbier
Guía de la música de cámara
p. 541
Dirixida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Dicionarios
Madrid 1995

The Borodin Trio

I. Allegro (5:55)
II. Vivacissimo (3:52)
III. Largo (5:48)
IV. Allegro con spirito (2:03)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

» Leer el artículo en castellano

AUDICIÓNS DE CÁMARA - Curso 2006/2007 - 1º Periodo

2007-03-10T21:45:00.000+01:00

Traemos aquí unha mostra en vídeo das audicións celebradas o pasado mes de febreiro no Conservatorio Superior de Música da Coruña.

» Ter máis información sobre as audicións
» Imaxes das audicións

Manuel López Jorge, piano
Laura Balboa García, violín
Antonio Lagares Abeal, trompa

» » J. BRAHMS (1833-1897) Trio para piano, violín e trompa, en mi bemol maior, op. 40

I. Andante – Poco più animato

II. Scherzo. Allegro

A. Schoenberg: Pierrot lunaire, op. 21 (Vídeo)

2007-03-02T22:18:00.000+01:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» A. SCHOENBERG: Pierrot lunaire, op. 21 para voz falada e cinco instrumentistas

« Ler o estudo da obra
« Escoitar máis versións da obra

"One Night. One Life"
Christine Schäfer
Ensemble Intercontemporain
Pierre Boulez
Oliver Herrmann

1. Parte I

2. Parte II

3. Parte III

« Ler o estudo da obra
« Escoitar máis versións da obra

A. Schoenberg: Pierrot lunaire, op. 21 (Audio)

2007-02-28T16:49:00.000+01:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» A. SCHOENBERG: Pierrot lunaire, op. 21 para voz falada e cinco instrumentistas

« Ler o estudo da obra
» Ver unha versión cinematográfica da obra

Membros da London Sinfonietta
Mary Thomas, soprano
David Atherton, director
Parte I (11:57)
Parte II (11:09)
Parte III (12:01)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Marianne Pousseur
Ensemble Musique Oblique
Philippe Herreweghe, director

1. Mondestrunken
2. Colombine
3. Der Dandy
4. Eine blasse Wäscherin
5. Valse de Chopin
6. Madonna
7. Der kranke Mond
8. Die Nacht
9. Gebet an Pierrot
10. Raub
11. Rote Messe
12. Galgenlied
13. Enthauptung
14. Die Kreuze
15. Heimweh
16. Gemeinheir
17. Parodie
18. Der Mondfleck
19. Serenade
20. Heimfahrt
21. O alter Duft

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

« Ler o estudo da obra
» Ver unha versión cinematográfica da obra

» Ver o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

A. Schoenberg: Pierrot lunaire, op. 21

2007-02-27T13:22:00.000+01:00

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» A. SCHOENBERG: Pierrot lunaire, op. 21 para voz falada e cinco instrumentistas

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha versión cinematográfica da obra

Foi a actriz Albertine Zehme quen encargou o Pierrot lunaire Op. 21; Schoenberg escribiu os 21 melodramas moi rapidamente, nalgunhas semanas, durante o ano 1912. Era para el só un "estudo preliminar" para un extenso proxecto sobre o Seraphîta de Balzac, como o precisa el mesmo nunha carta a Kandinsky: "quizá polo que se refire á sustancia, do contido (Pierrot lunaire de Giraud), ningunha necesidade profunda. Pero si certamente no que se refire á forma".
Mentres que Schoenberg facía fincapé no seu carácter lixeiro e satírico, Pierrot lunaire converteuse na súa obra máis representativa. Stravinsky, que a descubriu no momento da súa creación, falaba como dela como o "plexo solar non menos que o espírito da música do inicio do século XX".

Segundo Schoenberg, non se pode pois conceder unha excesiva importancia ao texto de Giraud, que a tradución alemá de Hartleben tórnao cara ao expresionismo aínda que a reflexión sobre si mesmo do compositor, baixo a máscara deformada, tráxica e ridícula de Pierrot, corresponda ás grandes interrogacións de Schoenberg neste ano de 1912. Os xestos sacrílegos da segunda parte poñen a Pierrot contra a relixión, preocupación importante de Schoenberg nese momento (buscaba unha nova metafísica, un "verdadeiro sentimento relixioso", de aí o seu interese polo Seraphîta de Balzac). A terceira parte trata da nostalxia polos "tempos antigos", crítica á vez da honorabilidade burguesa e dunha cultura estetizante.

Suxeitémonos pois ao aspecto técnico, como o fixo Stravinsky, recoñecendo que a obra - entón excedíao: Pierrot lunaire divídese en tres partes que inclúen cada unha sete melodramas, utilizando unha diferente combinación instrumental e unha forma musical específica. A voz solista utiliza a técnica do falado-cantado, o Sprechgesang, cuxa notación é problemática: a tesitura empregada (a da voz cantada) non se corresponde coa voz falada. As partes instrumentais son autónomas e escritas nun estilo contrapuntístico moi virtuoso: tanto son imitacións libres, como que o motivo principal estea sen cesar transformado (primeira parte), como outras onde Schoenberg recorre ao contrapunto estrito do canon (con formas en espello) da fuga ou da passacaglia (n° 14,17, 18).
O brío da escritura instrumental supera o aspecto do cabaret - "un cabaret superior" dirá Boulez -, pero o Sprechgesang permanece inexorable. A voz falada-cantada, que está vinculada xeralmente en Schoenberg co fantástico e coa subxectividade, traduce aquí estes termos de xeito irónico. Schoenberg era moi estrito sobre a diferenza entre o Sprechgesang e a voz cantada, e o rexistro da obra que fixo en América a principios dos anos corenta pon de manifesto que o carácter falado é máis importante que o respecto absoluto das alturas escritas, aínda que estas estean ás veces nunha relación orgánica coas partes instrumentais.

Milhaud contaba que en 1921, de paso en Viena, participou nunha dobre audición do Pierrot lunaire: dirixiu a obra coa cantante Marya Freund, logo Schoenberg dirixiuna á súa vez coa cantante Erika Wagner: "Foi unha experiencia apaixonante, e na interpretación de Schoenberg, os elementos dramáticos resultaron máis brutais, máis intensos, máis frenéticos. Na miña interpretación destacaban os elementos sensibles, doces, sutís, transparentes. Erika Wagner dixo o texto alemán cunha voz áspera, respectando menos as notas escritas que Marya Freund, que as emitía quizais un pouco demasiado. Ese día, démonos conta que non había ningunha solución a este problema de recitación."

O mesmo Arnold Schoenberg definía o que entendía por Sprechgesang no inicio da partitura do Pierrot lunaire:
"A melodía indicada na parte vocal presenta a axuda de notas, salvo algunhas excepcións illadas especialmente sinaladas, non está destinada a cantarse. A tarefa do executante consiste en transformala nunha melodía falada tendo en conta a altura do son indicada. Isto faise:
1) Respectando o ritmo con precisión, coma se cantásese, é dicir, sen máis liberdade que no caso dunha melodía cantada.
2) Sendo consciente da diferencia entre a nota cantada e a nota falada: mentres que no canto, a altura de cada son mantense sen cambio dun punto ao outro, no Sprechgesang, a altura do son, unha vez emitida, déixase ir cara unha subida ou cara unha caída, segundo a curva da frase.
No entanto o executante debe ter moito coidado de non adoptar un xeito cantado de falar. Iso non é en absoluto a miña intención. Non é necesario intentar falar de xeito realista e natural. Ao contrario, a diferencia entre o xeito ordinario de falar e a utilizada nunha forma musical debe ser evidente. Ao mesmo tempo, non se debe nunca evocar o canto.
Circunstancialmente, quixese facer o comentario seguinte, en canto ao xeito de executar a música. Os executantes nunca deben reconstruír a atmosfera e o carácter das partes individuais, baseándose non no significado das palabras senón no da música. Na medida en que o xeito, indicada no texto, de tornar os acontecementos e as sensacións, de forma parecida a un cadro tonal, foi importante para o autor, débese atopar todo iso na música. Aínda que o executante considere que falta algo, debe absterse de aportar elementos que non foron queridos polo autor, se non se prexudicaría á obra no canto de enriquecela."

Arnold Schoenberg : Pierrot lunaire - Médiathèque de l'Ircam © Ircam, 2007
BRAHMS: Base Relationnelle d'Articles Hypertextes sur la Musique du 20e Siècle
http://brahms.ircam.fr/textes/c00000090/n00002433/index.html

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha versión cinematográfica da obra

» Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

» Leer el artículo en castellano

Imaxes Audición de Cámara - Febreiro 2007

2007-02-18T18:54:00.000+01:00

Audicións de música de cámara
Febreiro de 2007

» Ver a presentación a pantalla completa

» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Estas son as imaxes que podes visualizar:

Inma, Pablo, Isabel e María - Milhaud
Inma, Pablo, Isabel, Aurora e María
Inma, Isabel, Aurora e María - Bozza
nma, Isabel, Aurora e María - Saúdo
Paloma, Iria e Óscar - Beethoven
Roberto, Ibán, David, Tony e Avelino
Roberto, Ibán, David, Tony e Avelino - Saúdo
Efrén, Rocío, J. Manuel e David - Beethoven
J. Manuel, Rocío, Efrén e David - Tomasi
J. Manuel, Rocío, Efrén e David - Saúdo
Álex, Éric, Aída, Justo e Jose - Beethoven
Álex, Éric, Aída, Justo e Jose - Paquito
Álex, Éric, Aída, Justo e Jose - Saúdo
Manuel e Fernando
Laura, Manuel e Antonio - Brahms
Laura, Manuel e Antonio - Saúdo

» Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Blogalaxia Tags: Audiciones • Fotos • música de cámara • Imágenes

L. van BEETHOVEN: Cuarteto Opus 18 nº 1

2007-02-10T12:07:00.000+01:00

» Leer la entrada en castellano

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» L. van BEETHOVEN: Cuarteto en fa maior, Opus 18 nº 1

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha gravación en vídeo da obra

O primeiro dos seis cuartetos dedicados ao príncipe Lobkovitz foi composto en segundo lugar. Os seus primeiros esbozos apareceron en 1799; así pois, son posteriores aos do Cuarteto nº 3 en re maior . En principio, Beethoven habíao dedicado ao seu amigo Amenda, pastor protestante; o manuscrito que este posuía levaba a inscrición «Quartetto nº II», así como a data do 25 de xuño de 1799. Beethoven traballou moito neste cuarteto: sabemos, pola súa propia confesión, que transformou considerablemente a obra, en particular o primeiro movemento, despois de remitir ao seu amigo a partitura orixinal. En canto ao seu emprazamento como segundo cuarteto na colección op. 18 , foi Schuppanzigh, tan a miúdo primeiro intérprete dos cuartetos beethovenianos, quen llo suxeriu. O Cuarteto en fa maior é o máis longo e o máis brillante da serie e posúe unha feliz vitalidade, mentres que a súa tonalidade de fa , dalgún xeito a máis sinxela, o cualificaba sen dúbida para abrir o conxunto. É de notar que tamén será en fa maior o cuarteto décimo sexto que virá pechar a totalidade dos seus cuartetos de corda publicados. A segunda versión da obra foi escrita no curso do ano 1800. Como sucede en todo o conxunto da op. 18, a data do estreo público énos descoñecida. A primeira interpretación privada tería lugar ben na casa do príncipe Lobkovitz (co Cuarteto Wranitski) ou ben na casa do príncipe Lichnovski (polo Cuarteto Schuppanzigh). A publicación tivo lugar en Viena, en xuño de 1801, a cargo de Molió. É notable, por outra banda, que Haydn mostrou pouca estima por estes cuartetos da op. 18 , singularmente por este: «Haydn, aínda que bastante satisfeito con esta obra, non descubriu nela ningunha orixinalidade e non quixo ver nela máis que unha fusión do seu propio estilo co de Mozart» (Carponi). Ten catro movementos.

1. Allegro con brio (en 3/4 ): todo o movemento queda impregnado polo motivo de arranque, de dous compases, enérxico, decidido, enunciado abruptamente polos catro instrumentos ao unísono. Sabemos, polos seus cadernos de notas, que este tema coñeceu numerosos cambios antes de atopar a sús condensada forma definitiva, indo da tónica á dominante inferior. Dous tempos de silencio: o motivo brota de novo, tan incisivo, pero lixeiramente transformado na súa conclusión (caída sobre re e non sobre do ). Resulta indubidable que Beethoven buscou non soamente o mellor perfil deste tema, senón tamén a súa capacidade de procrear o desenvolvemento que lle destinou. O resto do movemento, en forma sonata, está determinado, en efecto, por esta dinámica imposta. O motivo, presentase constantemente nos catro instrumentos, ben dous a dous ou en imitacións, incesantemente variado no seu deseño melódico á vez que fixo na súa configuración rítmica, ocupará todo o desenvolvemento central. O mesmo segundo tema pouco escapará da súa atracción: tema vivo, «feliz», que se acomoda sen dificultade ao acompañamento do violoncello do motivo inicial. Rápido ritornello ascendente en notas picadas, repetido despois dúas a dúas cunha breve elaboración polifónica. O primeiro tema aínda aparece en imitación do violín ao violoncello antes de algúns acordes en sforzando que volverán a levar ao ritornello , esta vez descendente, tras o cal despega o desenvolvemento sobre o tema inicial. O desenvolvemento confirma a tendencia ao monotematismo, así como a unha explotación audaz de todos os contrastes. Nótese a importancia dada aos silencios (algunha vez dun compás enteiro), como puntuando o discurso implacablemente. A reexposición pode cualificarse de normal, cunha coda bastante desenvolvida na que se presenta unha vez máis o tema baixo un aspecto máis riseiro, antes de eclipsarse discretamente.

2. Adagio affettuoso ed appassionato (en 9/8 ): reparemos primeiramente na anécdota: sobre este movemento, Beethoven diría a Amanda que, pola súa banda, vía nel a descrición de «dous amantes en transo de separarse» e que se había imaxinado «a escena da tumba de Romeo e Giulieta». Un dos primeiros borradores do final do movemento leva igualmente a mención «os últimos suspiros». Así pois, un sentimento persoal inspirou con forza este apaixonado Adagio ; sen contar coa súa tonalidade de re menor, perfectamente adaptada. Domina a forma sonata bitemática. Sobre o trazo regular de nove corcheas por compás (segundo violín, viola e cello), o primeiro tema álzase dolorosamente no ámbito do patético intervalo de sétima diminuída. A frase parece non acabar: despois é retomada máis intensamente polo violoncello no extremo do seu rexistro e, en eco, polos dous violíns que intercambian un novo canto, en fa maior, que supón un alixeiramento da escritura. O desenvolvemento central, enmarcado en densos silencios, fai reaparecer, tallada, a dolorosa frase do primeiro tema, en tráxicos deseños de fusas. A queixa se esvaece en catro acordes que alcanzan o ppp , entre profundos silencios. Unha bela modulación a do menor abre a reexposición na cal reaparecen o acompañamento lacerante e fúnebre do comezo do movemento, así como os tráxicos deseños en fusas. Xunto aos bocexos para a grande e espléndida coda, como habemos dito, o apunte de «os últimos suspiros» xustifica que Beethoven multiplique as indicacións de matices e concentre a emoción dramática en trémolos, trazos de fusas, breves arabescos. Todo termina espressivo , disólvese tras un trémolo extraído dun acorde de sétima.

3. Scherzo: Allegro molto (en 3/4 ): a beiras do silencio nace o breve e murmuriante Scherzo . O seu tema, lixeiro e ascendente, está subliñado por trinos e staccatos . Presenta dous partes, ambas repetidas. O trío, coas súas fortes chamadas, á oitava, seguidas dun amplo arabesco do primeiro violín, de acentos festivos de danza popular, aporta unha especie de contraste rústico; tamén está estructurado en dúas seccións repetidas, antes da recapitulación do Scherzo .

4. Allegro (en 2/4 ): o Finale desprégase como un gran rondó-sonata que pretende alcanzar a amplitude dos dous primeiros movementos. Descóbrese certa superabundancia de ideas, o que caracteriza ao Beethoven da época, aínda que o efecto global apareza un tanto arbitrario, como desprovisto de motivacións. Unha progresión mediante frases largas caracteriza a súa evolución a cal, con todo, non convén á natureza dos seus temas, «unha festa de ritmos e de cores» (Brigitte Maissen). O tema estribillo é unha sucesión de tresillos, enérxicos e envolventes, que se detén en tres notas picadas; o seu dobre enunciado está entrecortado por silencios. O primeiro episodio intercalado, máis desenvolto e parece orientado cara a sonoridades orquestrais, antes da aparición de vivas imitacións a cargo dos dous violíns. Volve o tema principal, no seu ser aínda que un grado máis alto; cara ao final, unhas imitacións anuncian o segundo episodio que fai as veces de «desenvolvemento»: é a parte máis bela, aínda que un pouco estirada, deste último movemento que parece suscitar algún recordo do Adagio (sucesión regular de corcheas, dozura do clima, estrañas modulacións cara a re bemol, logo cara a do maior e despois cara ao mi bemol maior). Os dous elementos distintivos que se alternan nesta pasaxe son un fugato baseado en elementos do estribillo e unha encantadora melodía que dará lugar, para

acabar este desenvolvemento, a un brillante ritornello do tema estribillo. Este aínda aparece unha terceira vez baixo a súa forma inicial, antes dunha reexposición idéntica... Unha pasaxe en si bemol maior (en lugar de fa ) traerá por última vez o estribillo arrastrando no seu despeiteada carreira á coda, cun fugato que recorda ao do episodio central, como un «triunfo da vontade activa» (Brigitte Massin).

F.-R. Tranchefort
Guía de la música de cámara
pp. 122-125
Dirixida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Dicionarios
Madrid 1995

Quartetto Italiano

I. Allegro con brio (8:57)
II. Adagio affettuoso ed appassionato (9:30)
III. Scherzo. Allegro molto (3:26)
IV. Allegro (6:36)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Kalamos Clarinet Quartet

I. Allegro con brio (8:57)
II. Adagio affettuoso ed appassionato (9:30)
III. Scherzo. Allegro molto (3:26)
IV. Allegro (6:36)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

» Ler un estudo da obra
» Ver unha gravación en vídeo da obra

Este artigo foi publicado previamente na páxina de audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» Beethoven: Cuarteto Opus 18 nº 1

» Leer el artículo en castellano

R. SCHUMANN: Phantasiestücke para clarinete e piano, op. 73

2007-02-03T07:46:00.000+01:00

» Leer la entrada en castellano

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» R. SCHUMANN: Phantasiestücke para clarinete e piano, op. 73

» Escoitar diferentes interpretacións da obra
» Ver unha gravación en vídeo da obra

Segundo o diario de Schumann, estes tres fragmentos curtos foron escritos o 11 e 12 de febreiro de 1849. tras unha execución privada o día 18 (Clara acompañou a un músico da Hofkapell de Dresde), a estrea pública tivo lugar en Leipzig, o 14 de xaneiro de 1850. A partitura foi editada en xullo de 1849 por Luckhardt, en Kassel. O manuscrito (conservado na Biblioteca Nacional de París) presenta traza de abundantes retoques. En balde buscarase aquí o clima fantástico das Phantasiestücke op. 12 para piano de 1837 (o título primitivo de Soiréestücke adecuábase case mellor). Cada páxina, construída en forma de Lied con coda, é intensamente lírica e explota ao máximo as sonoridades nostálxicas do clarinete en la, de timbre aterciopelado, elegante (os románticos con frecuencia preferíano ao clarinete en si bemol). A interpretación ao violín ou ao violoncello, máis ben prexudica a esta música que liga a Weber co Brahms das últimas obras para clarinete. De peza en peza, o tempo acelérase, pero o compás de 4/4 e os tresillos do acompañamento pianístico permanecen. Obsérvanse melodías asímétricas e piano e clarinete frecuentemente dóbranse, o que son características do último Schumann. Os tres fragmentos sucédense sen interrupción (Attaca).

1. Zart und mit Ausdruck ("Tenro e con expresión", la menor): a primeira páxina do ciclo establece un clima elegíaco: a tenra melodía do clarinete dialoga cos tresillos do piano. Na sección central, os dous instrumentos intercambian arpexios por movemento contrario.

2. Lebhaft, leich ("Vivo e lixeiro", la maior): este lixeiro scherzo, en modo maior, utiliza un xogo dialogado máis animado. O episodio central (unha vez máis, en fa maior), baséase nun intercambio de escalas en tresillos.

3. Rasch, mit Feuer ("Rápido e con lume", la maior): unha especie de variación conclusiva que retoma os elementos precedentes: o primeiro fragmento no trío (en modo menor) e o segundo na coda. A escritura é brillantemente arpexiada, na máis pura tradición do clarinete.

J.-A. Ménétrier
Guía de la música de cámara; pp. 1264-1265
Dirixida por Françoix-René Tranchefort
Alianza Dicionarios Madrid 1995

  Mikhaïl Rudy, piano
  Michel Portal, clarinete

I. Zart und mit Ausdruck (3:23)
II. Lebhaft, leich (3:26)
III. Rasch und mit Feuer (4:23)

  Anne-List Castaldi, piano
  Vinciane Béranger, viola

I. Zart und mit Ausdruck (3:23)
II. Lebhaft, leich (3:25)
III. Rasch und mit Feuer (4:10)

» Ler un estudo da obra
» Ver unha gravación en vídeo da obra

D. Milhaud: Sonata para frauta, clarinete, óboe e piano, op. 47

2007-01-27T20:01:00.000+01:00

» Leer la entrada en castellano

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» D. MILHAUD: Sonata para frauta, clarinete, óboe e piano, op. 47

En 1918, Milhaud escribiu a Sonata para frauta, clarinete, óboe e piano, op. 47 (publicada por Durand) que constitúe un verdadeiro cuarteto con protagonismo dos instrumentos de sopro. Os signos de politonalidade son moi evidentes nesta obra. Sería erróneo no entanto xulgar o carácter de tal obra baseándose en pasaxes concretas fóra do seu contexto. Trátase dunha das obras máis persoais de Milhaud, dominado por esta potencia impulsiva que é unha das súas máis fortes características e que se atribúe a miúdo ás súas orixes hebreas. A natureza apaixonada do contido é máis importante que os métodos politonais que emprega para
expresalo. Presenta catro movementos distintos. No primeiro ( Tranquilo ), de belo lirismo pastoril, os instrumentos de sopro trazan liñas independentes sobre a base do piano, mentres que unha animación polirrítmica maniféstase no centro da peza. Unha frauta voluble leva primeiramente o segundo movemento ( Gozoso ), antes de acougarse e pasar a cantar con gran pureza por encima dos outros instrumentos. Áspero e vehemente, o terceiro movemento - Arrebatado - introduce un contraste arrepiante: son explosións, foguetes dos instrumentos de sopro nunha ascensión irresistible sobre compactas harmonías. Finalmente, o Doloroso conclusivo, sen dúbida o movemento formalmente mais logrado e o mais cargado de emocións «como unha marcha fúnebre na que, sobre os acordes do piano, o clarinete expón un tema expresivo que será seguido por outro, largamente cantado polo óboe, mentres que, ás veces, aínda explotan movementos de rebelión dos outros instrumentos ata chegar á sobria e severa conclusión» (Paul Collaer).

F.-R. Tranchefort; Guía de la música de cámara, p. 920; Dirixida por Françoix-René Tranchefort; Alianza Dicionarios; Madrid 1995

C. Mason / rev.: E. Evans ; Dictionnaire encyclopédique de la musique de chambre, vol II, p. 958; Coordinada por W. W. Cobbett; Éditions Robert Laffont, S. A., Paris, 1999

  Auréle Nicolet, frauta
  Heinz Holliger, óboe
  Eduard Brunner, clarinete
  Oleg Maisenberg, piano

I. Tranquille (7:26)
II. Joyeux (3:12)
III. Emporté (2:04)
IV. Douloureux (5:52)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Este artigo foi publicado previamente na páxina de audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» Sonata para frauta, óboe, clarinete e piano

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Cuadros (I)

2007-01-21T22:12:00.000+01:00

» Ver a presentación a pantalla completa

» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Imaxes Compositores

2007-01-12T10:59:00.000+01:00

Imaxes na presentación I:
· W. A. Mozart · M. Bruch · A. Carlevaro · G. Jacob · A. Jolivet · L. Brouwer · G. Mahler · B. Martinu · P. Pereiro · A. Piazzolla · E. Toldrá · J. Turina · W. Walton · I. Albeniz · S. Bacarisse · J. S. Bach · C. Ph. E. Bach · J. Ch. Bach · J. Ch. F. Bach · W. F. Bach · S. Barber · B. Bartok · L. van Beethoven · A. Berg · L. Berio · H. Berlioz · F. Berwald · H. I. F. von Biber · G. Bizet · A. Borodin · P. Boulez · J. Brahms · B. Britten · L. Couperin · C. Debussy · J. Dowland · Dufay - Binchois · G. Ligeti · P. Dukas · A. Dvorak · E. Halffter · E. Elgar · M. de Falla · G. Fauré · C. Franck · G. Gabrieli · F. García Lorca · G. Gershwin

» Ver a presentación a pantalla completa
» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Imaxes da presentación II:
· A. Bruckner · W. Byrd · G. Caccini · J. Cage · E. A. Chabrier · E. López-Chavarri · F. Chopin · A. Copland · M. Corrette · F. Couperin · Ch. W. Gluck · E. Granados · E. Grieg · G. F. Haendel · F. J. Haydn · M. Haydn · P. Hindemith · G. Holst · A. Honegger · J. N. Hummel · I. Stravinsky · Ch. Ives · L. Janacek · J. Desprez · C. Kreutzer · E. Lalo · O. di Lasso · F. Liszt · G. de Machaut · M. Marais · F. Mendelssohn · O. Messiaen · X. Montsalvatge · C. de Morales · M. Mussorgski · K. Nielsen · L. Nono · J. Obrecht · J. Pachelbel · N. Paganini · P. L. da Palestrina · G. B. Pergolesi · F. Poulenc · S. Prokofiev

» Ver a presentación a pantalla completa
» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Imaxes da presentación III:
· B. de Boismortier · F. Devienne · J. Barnes Chance · G. Puccini · H. Purcell · J. J. Quantz · S. Rachmaninov · J-Ph. Rameau · M. Ravel · F. Rebel · O. Respighi · R. Strauss · N. Rimsky-Korsakov · J. Rodrigo · G. Rossini · C. J. Rouget de Lisle · C. Saint-Saëns · A. Salieri · E. Satie · A. Scarlatti · D. Scarlatti · A. Schnittke · S. Reich · C. Monteverdi · J. Koetsier · A. Schoenberg · F. Schubert · R. Schumann · D. Shostakovich · J. Sibelius · A. Skriabin · B. Smetana · L. Spohr · A. Steffani · T. Tallis · P. I. Tchaikovsky · G. Ph. Telemann · R. Vaughan Williams · C. Gesualdo · F. M. Veracini · G. Verdi · T. L. de Victoria · A. Vivaldi · R. Wagner · C. M. von Weber · A. Webern · K. Weill · H. Wolf · J. D. Zelenka · H. Schütz · J. A. C. de Seixas · J. Strauss · J. Strauss Jr.

» Ver a presentación a pantalla completa
» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Música de Cámara no Forum - Ano V, Nº 1

2006-11-06T20:00:00.000+01:00

Pedro Rodríguez, violín e Miguel Á. Gómez, piano

Data da gravación: 6/11/06
Lugar da gravación: Auditorio do Forum Metropolitano da Coruña

» Ver as notas ao programa

1. M. Á. GÓMEZ : 3 Improvisacións
- Improvisación I - 6:01
- Improvisación II - 5:16
- Improvisación III - 9:36

2. F. CHOPIN: Fantasía-impromptu Op. 66 - 5:42

3. S. RACHMANINOFF: Estudio op. 39, nº 2 - 5:54

4. W. A. MOZART: Sonata para violín e piano
en si bemol maior, K. 378
- I. Allegro moderato - 5:54
- II. Andantino sostenuto e cantabile - 5:55
- III. Rondo - 4:47

5. I. ALBÉNIZ: Tango - 3:06
Transc.: violín y piano de F. Kreisler

6. F. KREISLER: Preludio y allegro al estilo Pugnani - 6:39

» Ler máis sobre o concerto

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Sesión Pública 2004/2005 Nº 11

2005-04-21T20:00:00.000+02:00

Grupos de Cámara da EAEM (Escola de Altos Estudos Musicais)

Data da gravación: 21/04/05
Lugar da gravación: Auditorio do Conservatorio Superior de Música da Coruña

1. C. M. von WEBER : “Der Freischütz“ - 9:40

Intérpretes:
Lucía Salgado e Carla Alija, óboes
José Luis Taboada e Efrén Ramos, clarinetes
David Novelle e Maria José Rielo, fagotes
Estefanía Beceiro e Pablo Lago, trompas
Manuel Otero e Víctor Vilariño, trompetas

2. F. MENDELSSOHN: Cuarteto en la m Op 13
I. Adagio. Allegro vivace - 8:19
Intérpretes:
Iria Saavedra e Rebeca Maseda, violíns
Daniel Rivas, viola
Thomas Piel, viloncello

3. F. COUPERIN: La Apoteosis de Corelli (selección)
Corelli al pie del Parnaso - 1:33
Corelli bebe en la fuente de Hipocrene - 1:16
Entusiasmo de Corelli - 1:44
Las musas despiertan a Corelli - 0:51
Agradecimiento de Corelli - 2:51
Intérpretes:
Ana Salgado e Esther Viudez, óboes
Manuel Veiga, fagote

4. G. LIGETI: Seis Bagatellas para quinteto de sopros
I. Allegro con Spirito - 1:13
II. Rubato Lamentoso - 3:39
III. Allegro Grazioso - 2:30
IV. Presto - 1:08
V. Adagio. Mesto (Béla Bartok in memoriam) - 2:26
VI. Molto Vivace. Capriccioso - 2:26
Intérpretes:
Adrián Silva, frauta
Avelino Ferreira, óboe
Óscar González, clarinete
David Novelle, fagot
Estefanía Beceiro, trompa

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Concerto do 22 de febreiro de 2005 - "TRISQUEL"

2005-02-22T20:00:00.000+01:00

"TRISQUEL"
Mario Diz, viola
Soraya García, frauta
Reyes Gómez, harpa
Obras de F. Brotóns, A. Jolivet, M. Moreno Buendía e C. Debussy

Data da gravación: 22/02/05
Tempada de Concertos 2004/2005 da Sociedade Filarmónica da Coruña
Lugar da gravación: Teatro Rosalía Castro - A Coruña

F. BROTONS: “Ad Infinitum" (1976) (6:30)

A. JOLIVET: Petite Suite (1941)
I. Prelude - Moderée (2:04)
II. Moderée - Sans trainer (2:09)
III. Vivemente (2:26)
IV. Allant (3:30)
V. Vite (3:06)

M. MORENO BUENDÍA: Suite Popular Española (1985)
I. Divertimento (1:39)
II. Fantasía (1:41)
III. Danza (2:24)
IV. Nocturno (2:09)
V. Rondo (3:02)

C. DEBUSSY: Trío para frauta, violín e harpa (1915)
I. Pastoral (6:30)
II. Interludio (Tempo di minuetto) (6:03)
III. Final (5:41)

» Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Música Viva 2004

2004-06-09T20:00:00.000+02:00

2º Encontro Música Viva

Data da gravación: 9/06/04
Lugar da gravación: Auditorio do Forum Metropolitano da Coruña
Medios técnicos: Unidade móbil da Radio Galega

» Ver o programa completo en formato pdf

1. I. RODRÍGUEZ: Peza para clarinete solo (2004) - 7:07

Intérprete
Rafael Lata, clarinete

2. X. MARIÑO: Estructuras para trío de corda (2004) - 8:00

Intérpretes
Rafael Carrasco, violín
Raquel San Pedro, viola
Adriana Lorenzo, violoncello

3. M. Á. GÓMEZ: 2 Improvisacións (2000) - 4:12
1. “As flores” 2. “A marcha das ras”
Intérprete
Miguel Á. Gómez, piano

4. M. ALEJANDRE: Tema e oito variacións para frauta e marimba (2002) - 9:01

Intérpretes
Alejandro Salgueiro, frauta
Lucía Carro, marimba

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Música Viva 2003 (y II)

2003-06-11T20:00:00.001+02:00

"1º Encontro Música Viva"

Data da gravación: 11/06/03
Lugar da gravación: Auditorio Forum Metropolitano - A Coruña

» Ver o programa completo en formato pdf

3. M. ALEJANDRE: Sonatina de Luna, op. 39 para 2 clarinetes e piano (2003) - 8:34

I. Adagio con moto
II. Largo assai, estático
III. Allegro energico

Intérpretes:
Adrián Balboa e María Taibo, clarinetes
Alberto Vilela, piano

4. X. C. SERÁNS: Catro pezas para tuba e trombóns (1999) - 8:03

I. Alborada
II. Balada
III. Vals
IV. Pasarrúas

Intérpretes:
Jesús Fernández, tuba
Carlos Diéguez, Sergio Franqueira, Rubén Montero, e Héctor Rodríguez, trombóns

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Música Viva 2003 (I)

2003-06-11T20:00:00.000+02:00

"1º Encontro Música Viva"

Data da gravación: 11/06/03
Lugar da gravación: Auditorio Forum Metropolitano - A Coruña

» Ver o programa completo en formato pdf

1. J.VARA: Peza festiva para cuarteto de madeiras - 3:49

2. H.PARADELA: Cuarteto de madeiras (2003) - 6:22

I. Allegro vivace
II.Tempo de Valse. Lento
III. Moderato

Intérpretes:
Soraya García, frauta
Ana Salgado, óboe
Antonio Suárez, clarinete
Manoel Veiga, fagote

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Imaxes Musica Viva I (10/06/2003)

2003-06-10T21:00:00.000+02:00

"1º Encontro Música Viva"

» Ver a presentación a pantalla completa

» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Estas son as imaxes que podes visualizar:

Jorge, Martín, Suso, Tony e Ricardo
Saúdo do compositor Humberto Pailos
Jorge, Martín, Suso, Tony e Ricardo
Saúdo do compositor Iván Rodríguez
Saúdo de Alberto, Adrián e María
Alberto, Adrián e María
Saúdo do compositor Manuel Alejandre
María e Margarita
Raquel e Isabel
Sabela e Isabel
Patricia e Margarita
Saúdo do compositor Manuel Alejandre
Sara, Juan, Inés e Mónica
Soraya, Ana, Manoel e Antonio
Saúdo do compositor Hugo Paradela
Carlos, Sergio, Suso, Héctor e Rubén

Concerto do 25 de febreiro de 2003

2003-02-25T20:30:00.000+01:00

Alumnos do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña

Data da gravación: 25/02/03
Lugar da gravación: Teatro Rosalía Castro - A Coruña
Medios Técnicos: Estudio Móbil da Radio Galega

1. G. RUGGIERO: Tres pezas para dous saxofóns en mi bemol
I. Moderato un poco mosso - 3:36
II. Calmo - Danza - 3:14
III. Allegro scherzando - 3:47
Intérpretes:
Alejandro Cimadevila e Marcos Mariño, saxofóns

2. A. KATCHATURIAN: Trío para clarinete, violín e piano (1932)
I. Andante con dolore, molto espressione - 4:43
II. Allegro - 3:55
III. Moderato - 6:25
Intérpretes:
Jesús Sánchez, clarinete
Ernesto Riobóo, violín
Tamara Lorenzo, piano

3. W. A. MOZART: Cuarteto con piano en mi bemol maior, K. 493
I. Allegro 9:50
II. Larghetto - 9:26
III. Allegro - 8:59
Intérpretes:
Manuel Darriba, violín
Ricardo Rodríguez, viola
Elena Pérez, violoncello
Manuel Alejandre, piano

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña

Imaxes Audición de Cámara - Febreiro 2003

2003-02-23T17:40:00.000+01:00

Audicións de música de cámara
Febreiro de 2003

» Ver a presentación a pantalla completa

» Ollar as imaxes da presentación individualmente

Estas son as imaxes que podes visualizar:

Alberto e Adrián
Alberto e María
Alejandro, Darío e Marta
Alfredo, Óscar e Marta
Carlos e Pablo
Carolina e Ismael
Diana e Daniel
Iria e Darío
Iria e Marta
Iván, Brais e Daniel
Judith e Héctor
Judith e Sergio
Manuel, Aída e Estefanía
Manuel e Aída
Manuel e Estefanía
María, Alberto e Adrián
María, Luís e Tania
María e Fernando
Miguel e Johnatan
Miguel e Pillado
Pablo e Rubén

Concerto do 10 de xuño de 2002

2002-06-10T20:00:00.000+02:00

"Concerto Extra-Muros"
Primeiro concerto realizado en colaboración co Forum Metropolitano da Coruña

Data da gravación: 10/06/02
Lugar da gravación: Auditorio Forum Metropolitano - A Coruña

» Ver o programa completo en formato pdf

1. L. JANACEK: Tres Danzas Moravas (Arr.: M. Munclinger) - 6:04

I. Allegro
II. Con moto
III. Andante

Sophie Verdier, frauta
Ana Salgado, óboe
Antonio Suárez, clarinete
Manoel Veiga, fagot

2. Craig H. RUSELL : Azulejos - 10:26

Sophie Verdier, e Pablo Mato, frautas
Alba López e Celia Méndez, guitarras

Ler o artigo orixinal na bitácora dos media do aula de música de cámara da Coruña