L. van Beethoven: Trío nº 4, en si bemol maior (op. 11)

Este artigo foi publicado previamente na páxina de Audiocámara do Aula de Música de Cámara do Conservatorio Superior de Música da Coruña.
» L. van BEETHOVEN: Trío nº 4, en si bemol maior (Op. 11)

Foi escrito orixinariamente para piano, clarinete e violoncello; despois o violín viño a substituír ao instrumento de vento; pero a partitura pódese tocar nas dúas formacións. Foi composta en 1798, dedicada á condesa Von Thun, interpretada en sesión privada (data indeterminada) en casa do conde de Fries e, finalmente, publicada en outubro de 1798 pola casa Mollo de Viena. Á propósito dunha audición deste Trío, en marzo de 1799 o crítico do Allgemeine Musikalische Zeitung puido estimar que Beethoven podería "dar moitas boas cousas" se aceptaba escribir "con máis naturalidade que rebuscamento". A obra presenta tres movementos: se omite o scherzo.

Tras un Allegro con brio virtuisístico e patético, vén un Adagio con espressione cuxo único tema é conducido polo violoncello, que se move nos límites dun cantabile máis eficaz que verdadeiramente sentido. A buen seguro é o movemento conclusivo o que ofrece maior interese. Trátase dun Tema con variazioni en forma de Allegretto seguido de nove variacións, así como dun pequeno Allegro a xeito de coda. O tema foi tomado por Beethoven da ópera de Joseph Weigl Le Corsaire pour amour, representada en outubro de 1797 en Viena: o pretexto propiamente devandito é un aria pispante ("Pria ch'io l'impegno"), transcrito por Beethoven.
As primeiras variacións constitúen simples elaboracións libres dese tema, pero a novena presenta de repente un interese máis considerable pola súa elaboración canónica: en primeiro lugar co piano nos rexistros soprano e baixo, á oitava; despois o clarinete e o violoncello que acompañan ao piano. O curto Allegro conclusivo divírtese co tema tomado a base de breves motivos fragmentados... Segundo Czerny, Beethoven lamentaría máis tarde non completar a súa partitura cun final encadeado a estas variacións.

• Françoix-René Tranchefort
• Guía de la música de cámara
  p. 115
• Dirixida por Françoix-René Tranchefort
• Alianza Dicionarios
  Madrid 1995

---

Karl Leister, clarinete
Pierre Fournier, violoncello
Wilhelm Kempff, piano







I. Allegro con brio (10:01)
II. Adagio (5:09)
III. Tema con variazioni (7:04)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

Trío Dante
Hein Wiedijk, clarinete
Larissa Groeneveld, violoncello
Frank van de Laar, piano






I. Allegro (9:45)
II. Adagio (5:59)
III. Tema con variazioni (7:40)

» Escoitar a obra completa nunha fiestra independente
(Permite continuar navegando polo sitio)

» Leer el artículo en castellano